Updates from August, 2013 Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • GiRa ஜிரா 1:36 pm on August 12, 2013 Permalink | Reply  

    தப்புக் கணக்கு 

    முன்பெல்லாம் திட்டும் போது “போடா புண்ணாக்கு” என்று சொல்லித் திட்டுவார்கள். இப்போதெல்லாம் “புண்ணாக்கு” என்று யாரும் யாரையும் திட்டுவதில்லை. ஏனென்றால் புண்ணாக்கைப் பார்க்காமலேயே ஒரு தலைமுறை வளர்ந்து விட்டது.

    புண்ணாக்கு என்று சொன்னவன் உடம்பைப் புண்ணாக்கு” என்று மக்கள் எகிறிக் குதித்த காலமெல்லாம் மலையேறிப் போய் விட்டது. ஏனென்றால் திட்டுவதற்கு என்னென்னவோ புதிய சொற்கள் வழக்கத்து வந்து விட்டன.

    ஆனாலும் தொண்ணூறுகளில் “என் ராசாவின் மனசிலே” படத்தில் கவிஞர் பொன்னடியான் எழுதி கல்பனா பாடிய “போடா போடா புண்ணாக்கு” பாடல்தான் புண்ணாக்கின் இழந்த பெருமையை மறுபடியும் மக்களிடையே நிலைநிறுத்தியது.

    அன்பே வா என்ற படத்தில் கதாநாயகி சரோஜாதேவியின் தந்தையாக நடித்தவர் நகைச்சுவை நடிவர் டி.ஆர்.ராமச்சந்திரன். அவருடைய பெயரை அவர் சொல்லத் தொடங்கும் போது சொல்லவிடாமல் சரோஜாதேவி தடுப்பார். அவரும் தட்டுத்தடுமாறி பெயரைச் சொல்லிவிட்டு “என்னது பேரச் சொன்னப்புறமா சிரிக்காம இருக்கீங்களே” என்று எம்.ஜி.ஆரைக் கேட்பார்.

    ஏனென்றால் அவர் பெயர் புண்ணாக்கு புண்ணியகோடி. கதைப்படி அவர் செய்வது புண்ணாக்கு வியாபாரம். அதனால் அப்படியொரு பெயர்.

    புண்ணாக்கு என்பது கொச்சையான பெயர். பிண்ணாக்கு என்பதே சரியான உச்சரிப்பு.

    இந்தப் பிண்ணாக்கு எப்படி தயாரிக்கப்படுகிறது? அதை வைத்துக் கொண்டு என்னவெல்லாம் செய்யலாம்?

    மேலே உள்ள கேள்விகளை கேட்கும் போதே நான் என்னுடைய சிறுவயது நினைவுகளுக்குள் இறங்கிவிடுகிறேன். சின்னஞ் சிறுவனாக இருந்த போது எங்கள் அம்மாவின் ஊரில் சித்தி எள்ளுப்பிண்ணாக்கை தின்னக் கொடுத்தது நினைவுக்கு வருகிறது. அந்த நறுமணம் இன்னும் மூக்கிலேயே சுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஊர்ப்பக்கங்களில் பிண்ணாக்குக் கடை வழியாகப் போனால் எள்ளுப் பிண்ணாக்கின் மனம் பிடிக்கின்றவர்களில் நானும் ஒருவன்.

    பொதுவாகவே எண்ணெய் வித்துகளை செக்கில் இட்டு ஆட்டி எண்ணெய் எடுக்கும் போது கிடைக்கும் சக்கையே பிண்ணாக்கு எனப்படும்.

    எள்ளுப்பிண்ணாக்கு, கடலைப் பிண்ணாக்கு, தேங்காய்ப் பிண்ணாக்கு, வேப்பம் பிண்ணாக்கு என்று எதிலிருந்து எண்ணெய் எடுக்கிறோமோ அதையே பெயராக வைத்துக் கொள்ளும்.

    சில பல ஓட்டல்களில் சட்டினி அரைக்கும் போது தேய்ங்காய்க்குப் பதிலாக தேங்காய்ப் பிண்ணாக்கையும் கலந்து அரைத்து விடுவார்கள். அதை வைத்து ஒரு காலத்தில் எத்தனையெத்தனையோ நகைச்சுவைத் துணுக்குகள் வெளிவந்தன. இப்போதும் கூட இது நடந்து கொண்டிருக்கலாம். ஏனென்றால் இன்னும் தேங்காயை ஆட்டித்தானே தேங்காயெண்ணெய் எடுக்கிறார்கள்.

    எள்ளை ஆட்டிதான் நல்லெண்ணெய் எடுப்பார்கள். அப்படி ஆட்டும் போது செக்கில் கருப்பட்டியையும் போட்டு ஆட்டுவார்கள். செக்கு இருக்கும் இடமே மணமணக்கும். கருப்பட்டி போட்டு ஆட்டுவதால் எள்ளுப்புண்ணாக்கில் இயல்பாகவே ஒரு இனிப்புச் சுவை இருக்கும். அந்த எள்ளுப்பிண்ணாக்கை உரலில் இட்டு இன்னும் சிறிது கருப்பட்டி போட்டு இடித்தால் அருமையான உருண்டைகளாகப் பிடிக்கலாம். கொழுப்பில்லாத இனிப்புப் பண்டம். இன்றைக்கு இனிப்பு என்ற பெயரில் கொழுப்புச் சத்துள்ள பண்டங்களைத்தான் விற்கிறார்கள். அவைகளையெல்லாம் பார்க்கும் போது எள்ளுப்பிண்ணாக்கு சத்தான பண்டம்.

    கடலைப் பிண்ணாக்கும் திண்பண்டமே. கால்நடைத் தீவனத்தில் கடலைப் பிண்ணாக்கு மிகவும் சிறந்தது. கடலைப் பிண்ணாக்கை ஊறவைத்து மாடுகளுக்குக் குடுப்பார்கள். பருத்திக் கொட்டையையும் பிண்ணாக்கையும் ஊற வைத்துக் கொடுத்தால் பால் நன்றாகக் கறக்கும். கடலைப் பிண்ணாக்கு ஊற வைத்த தண்ணீரை வீட்டில் வளர்க்கும் செடிகளுக்கும் ஊற்றலாம்.

    வேப்பம்பிண்ணாக்கை விட்டுவிட முடியுமா? வேப்பெண்ணை ஆட்டி எடுத்த பிண்ணாக்குதான் வேப்பம் பிண்ணாக்கு. இது ஒரு அருமையான உரம். இயற்கை உரமாக அப்படியே நிலத்தில் இட்டும் பயன்படுத்தலாம். யூரியா போன்ற செயற்கை உரங்களோடு கலந்தும் பயன்படுத்தலாம்.

    காளமேகப் புலவர் ஒரு பாட்டில் பாம்புக்கும் எள்ளுக்கும் சிலேடை வைத்து ”பிண்ணாக்கும் உண்டு. உற்றிடும் பாம்பு எள்ளளவே ஓது” என்று எழுதினார். அதில் இரண்டுக்கும் பிண்ணாக்கு உண்டு என்று எழுதியிருக்கிறார். எள்ளை ஆட்டினால் கிடைப்பது பிண்ணாக்கு. பாம்புக்கு இருப்பதும் பிண்ணாக்கு. அதாவது பிண்ணமான நாக்கு. நாக்கு பிளவுபட்டிருக்கிறது அல்லவா!

    எடுத்துச் சொல்ல ஆயிரம் பெருமைகள் பிண்ணாக்குக்கு உண்டு. அப்படியிருக்க ஒருவரைத் திட்டுவதற்கு “புண்ணாக்கு” என்ற பெயரைப் பயன்படுத்துவது சரியா?

    போடா போடா புண்ணாக்கு பாடலின் சுட்டி – https://www.youtube.com/watch?v=vthIjUz6oTs

    அன்புடன்,
    ஜிரா

    254/365

    Advertisements
     
    • rajinirams 2:06 pm on August 12, 2013 Permalink | Reply

      அடடா.நான் கேள்விப்பட்டிராத பல தகவல்கள். அருமை.மொத்தத்தில் நீங்கள் “சக்கை”போடு போடுகிறீர்கள்;-)) நன்றி

    • Uma Chelvan 3:28 am on August 13, 2013 Permalink | Reply

      Very nice write up. brought my child hood memories too. I used to eat lots of “ellu pinnakku” though i like more of “kadali pinnakku”. Thanks for the post !!

    • amas32 5:32 pm on August 14, 2013 Permalink | Reply

      பிண்ணாக்கை வைத்து ஒரு அற்புதப் பதிவு 🙂 உங்களால் தான் முடியும் ஜிரா! வளர்ந்த எனக்கெல்லாம் ஒன்றுமே தெரியாது. எள்ளில் இருந்து எண்ணெய் வரும் என்று மட்டும் தான் தெரியும். பிண்ணாக்கு புண்ணாக்கு என்று மருவி விட்டதே. இந்த தலைமுறையினருக்கு பிண்ணாக்கு என்பது தான் புண்ணாக்கு என்றே தெரியாது என்று நினைக்கிறேன்.

      amas32

  • mokrish 6:35 pm on August 5, 2013 Permalink | Reply  

    அறிந்தும் அறியாமலும் 

    உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்ட 94 வயதான ஒருவரை சமீபத்தில் சந்தித்தேன். அவர் முதலில்  சொன்ன வார்த்தைகள் ‘ போன ஜன்மத்தில் என்ன பாவம் செய்தேனோ இப்படி கஷ்டப்பட வேண்டியிருக்கிறது’. இந்த போன ஜன்ம புண்ணியம் / பாவம் என்பது நாம் எல்லாரும் அடிக்கடி கேட்கும் வார்த்தைகள்.

    எல்லா முற்பிறப்புகளிலும் நாம் செய்த, செய்ய நினைத்த, செய்ய விரும்பிய செயல்களின் பலன்கள்தான் ஊழ்வினை என்பது இந்து மத நம்பிக்கை. இதை அனுபவித்துத்தான் ஆகவேண்டும். பிரமனால் நெற்றியில் எழுதப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் தலைவிதி என்பது இதுதான். ‘விதியின் பிழை நீ இதற்கு என் கொல் வெகுண்டது’ என்று இராமன் இலக்குவனுக்குச்சொல்வதாக கம்பன் சொல்வது இந்த ஊழ்வினையைத்தான். வள்ளுவர் சொல்லும் ‘ஊழிற்பெருவலி யாவுள’ இவ்வினையைத்தான்.

    பொன்னகரம் என்ற படத்தில் பொன்னடியான் எழுதிய ‘வாழுகின்ற மக்களுக்கு வாழ்ந்தவர்கள்’ என்ற பாடலில் (இசை சங்கர் கணேஷ் பாடியவர் கே ஜே ஜேசுதாஸ்) சொல்லும் வரிகள் http://www.inbaminge.com/t/p/Ponnagaram/Vazhukinra%20Makkalukku.eng.html

    வாழுகின்ற மக்களுக்கு வாழ்ந்தவர்கள் பாடமடி

    பெற்றவர்கள் பட்ட கடன் பிள்ளைகளை சேருமடி

    சேர்த்து வைத்த புண்ணியம் தான் சந்ததியை காக்குமடி

    அந்த வகையில் இந்த நிலையில் எனக்கோர் காவல் ஏதடி

    கொங்கு வேளாள இன மக்களிடயே பிரபலமாக இருக்கும் நாட்டுப்புற பாடலான  ‘அண்ணான்மார் சுவாமி கதையில்  இந்தப் பிறவியில் கஷ்டப்படும் ஒரு பெண்ணின் ஆதங்கம் சொல்லும் வரிகள்

    கூலி குறைத்தோமோ குறை மரக்கால் அளந்தோமோ

    பிச்சைக்கு வந்தவனை பின்னே வரச்சொன்னோமோ

    அன்னமென்று வந்தவரை அடித்துத் துரத்தினோமோ

    ஆண்டியை அடித்தோமா அநியாயம் செய்தோமா

    பார்ப்பாரை அடித்தோமா  பால் பசுவை கொன்றோமா

    பங்காளி வயல்பரப்பை பாதி வெட்டிப் போட்டோமா

    அறிந்தும் அறியாமலும் நாம் செய்யும் எல்லா செயல்களையும் பட்டியலிடும் வரிகள்.

    நம் செயல்களின் பலன் நம் சந்ததியை காக்கும் அல்லது பாதிக்கும் என்ற எண்ணம் மனிதனை நல்வழிப்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கை சரி என்றே தோன்றுகிறது.

    மோகனகிருஷ்ணன்

    247/365

     
    • Vasu 6:08 am on August 6, 2013 Permalink | Reply

      … பாதை வகுத்த பின்பு பயந்தென்ன லாபம்
      பயணம் முடித்துவிடு மறைந்திடும் பாவம் …

      கண்ணதாசன் – “ஏழு சுரங்களுக்குள் எத்தனை பாடல்” என்ற பாட்டில்

    • amas32 6:39 pm on August 14, 2013 Permalink | Reply

      தாய் தந்தை செய்வது மக்கள் தலை மேலே என்பார்கள், இந்த வசனத்தை நம்பினால் நாம் அப்பழுக்கற்ற வாழ்க்கை வாழ்வோம். ஏனென்றால் மற்ற எவர் மீது வைக்கும் பாசத்தை விட நமக்குப் பிறக்கும் பிள்ளைகள் மீது தான் அதிகம் பாசம் வைக்கிறோம்.

      மேலும் பலப் பல செயல்களின் பலன்களை நாமே தான் அனுபவிக்கிறோம். அர்த்தமுள்ள இந்து மதத்தில் கண்ணதாசன், நான் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும் பொழுது படியில் கால் தடுக்கி விழுந்தால், யாரையோ நான் முன்பு தள்ளிவிட்டுருக்கிறேன் என்று கொள்க என்று கூறியிருப்பார்.

      முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்!

      amas32

  • GiRa ஜிரா 11:08 am on March 27, 2013 Permalink | Reply  

    உதடுகளில் உன் பெயர் 

    தூது செல்வதாரடி
    உடன் வரத் தூது செல்வதாரடி
    வான் மதி மதி மதி மதி அவரென் பதி
    என் தேன் மதி மதி மதி கேள் என் சகி
    உடன் வரத் தூது செல்வதாரடி
    படம் – சிங்காரவேலன்
    பாடல் – பொன்னடியான்
    பாடியவர் – எஸ்.ஜானகி
    இசை – இசைஞானி இளையராஜா
    பாடலின் சுட்டி – http://youtu.be/NX9B1s71ILs

    காதற் குளத்தில் விழுந்து முழுகி காப்பாற்ற யாருமின்றித் தவிக்கும் ஒரு காதலி அவளுடைய காதலுக்குத் தூதாக யாரை அனுப்புவது என்று புரியாமல் தத்தளிக்கிறாள். அதுதான் மேலே சொல்லியிருக்கும் பாடல்.

    காதலுக்குத் தூதாக யாரை அனுப்புவது என்பதே ஒரு பெரிய பிரச்சனை. ”தூது செல்ல ஒரு தோழி இல்லையென துயர் கொண்டாளோ தலைவி” என்று கண்ணதாசன் கூட முன்பு எழுதினார். ஆனால் அது காதல் தூதைச் சரியாகச் சொல்லுமா?

    அதற்கு முன்பு அன்னத்தை தூது விட்டாள் தமயந்தி என்று புகழேந்திப் புலவன் நளவெண்பாவில் எழுதினான்.
    மேகத்தைத் தூது விட்டதைப் பற்றி காளிதாசன் வடமொழியில் எழுதினான்.
    கண்ணையும் கண்ணையும் தூது விட்டு அண்ணலும் நோக்கி அவளும் நோக்கி காதலில் விழுந்ததை கம்பனும் எழுதினான். சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரோ காதலுக்கு ஈசனாரையே தூது விட்டார்.

    இப்படி தூதாக ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொன்றை அனுப்பியிருக்க காளமேகம் அத்தனையும் ஒன்றுக்கும் உதவாதது என்று ஒதுக்கி விடுகிறான். சும்மா ஒதுக்கவில்லை. ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு காரணத்தோடுதான் ஒதுக்குகிறான். அந்தக் காரணங்களைப் பட்டியலிட்டு நமக்காக ஒரு பாட்டையும் ஒதுக்குகிறான்.

    தாதிதூ தோதீது தத்தைதூ தோதாது
    தூதிதூ தொத்தித்த தூததே தாதொத்த
    துத்திதத் தாதே துதித்துத்தே தொத்தீது
    தித்தித்த தோதித் திதி

    என்ன? ஒன்றும் புரியவில்லையா? கொஞ்சம் பிரித்துப் பிரித்துச் சொல்கிறேன். புரிகின்றதா என்று பாருங்கள்.

    தாதிதூ தோதீது – தாதி தூதோ தீது – தாதி(பணிப்பெண்) செல்லும் தூது தீயது
    தத்தைதூ தோதாது – தத்தை தூதோதாது – தத்தை தூது ஓதாது – கிளியானது தூதைச் சிறப்பாகச் சென்று ஓதாது
    தூதிதூ தொத்தித்த தூததே – தூதி தூது ஒத்தித்த தூததே(தூது அதே) – தோழி செல்லும் தூது தள்ளிப்போடப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கும் தூதாகி விடும்
    தாதொத்த துத்தி தத்தாதே – தாது ஒத்த துத்தி தத்தாதே – பூந்தாதை ஒத்த பசலை நிறம் கொண்ட தேமல் என் மேல் படராது
    தேதுதித்த தொத்து தீது – தே துதித்த தொத்து தீது – தே(இறைவனை) துதித்துத் தொற்றிக் கொள்வதும் தீதே

    என்னடா கொடுமை இது?
    தாதியையும் தூது அனுப்பக் கூடாது.
    கிளியை அனுப்பினால் சொன்னதையே சொல்லி உளறிவிடும்.
    தோழியை அனுப்பினால் எதுவும் காலத்தில் ஆகாது.
    தெய்வத்தையே துதித்துக் கொண்டிருந்தால் ஒரு பயனும் இராது.

    அப்படியானால் என்னதான் செய்வது? எதுதான் நல்லது? அதுதான் பாடலின் கடைசி வரி.

    தித்தித்த தோதித் திதி – தித்தித்தது ஓதித் திதி – தித்திப்பான காதலன் பெயரையே ஓதிக் கொண்டிருப்பேனாக!

    இதைத்தான் பின்னாளில் “உதடுகளில் உனது பெயர் ஒட்டிக் கொண்டது. அதை உச்சரிக்கும் போது நெஞ்சம் தித்திக்கின்றது” என்று நா.காமராசன் தங்கரங்கன் படத்துக்காக எழுதினார். அந்தப் பாட்டின் ஒளிச்சுட்டி கிடைக்கவில்லை. பி.சுசீலாவும் ஜெயச்சந்திரனும் மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ்.விசுவநாதன் இசையமைப்பில் பாடிய அந்தப் பாடலின் ஒலிச்சுட்டி இதோ – http://www.thiraipaadal.com/album.php?ALBID=ALBOLD000838

    அன்புடன்,
    ஜிரா

    116/365

     
    • amas32 (@amas32) 9:01 pm on March 27, 2013 Permalink | Reply

      என்ன ஒரு பிரமாதமானப் பாடலைத் தேர்வு செய்து இருக்கிறீர்கள்! காளமேகப் புலவரின் பாடலைப் புரிய வைத்ததற்கு நன்றி 🙂

      காதல் இனிப்பானது. காதலனனின் பெயருக்கோ அதைவிட சுவை அதிகம். அதனால் அதையே ஓதிக கொண்டிருக்கச் சொல்கிறார் புலவர். காதல் பித்து என்பது இதுதானோ? இப்படி அவனையே நினைத்து ஸ்மரணிக்கும் பொழுது டெலிபதியில் தகவல் காதலனுக்குப் போய்விடும் என்று நினைக்கிறேன்.

      amas32

      • GiRa ஜிரா 9:05 am on April 1, 2013 Permalink | Reply

        சரியாகச் சொன்னீர்கள். அதிலும் ஒரு catch. காதல் ஒருமித்த இரு மனங்களுக்கிடையேதான் இந்த டெலிபதி வேலை செய்யும். வேண்டாத இடத்துக்கு அனுப்பினா பிரச்சனையாத்தான் திரும்ப வரும்.

    • rajnirams 10:14 pm on March 27, 2013 Permalink | Reply

      அருமையான பாடல். நா.காமராசன் அவர்களின் சொக்க வைக்கும் வரிகள். நன்றி.

      • GiRa ஜிரா 9:06 am on April 1, 2013 Permalink | Reply

        பதிவு போட்டப்புறம் இன்னொரு பாட்டு தோணுச்சு.

        உன் பேரைச் சொன்னாலே
        உள்நாக்கு தித்திக்குமே

        சரி. இந்தப் பாட்டை வெச்சு வேறொரு பதிவு தேத்திக்க வேண்டியதுதான். 🙂

  • என். சொக்கன் 11:24 am on March 14, 2013 Permalink | Reply  

    ஆகுபெயர் 

    • படம்: ராஜாதிராஜா
    • பாடல்: எங்கிட்ட மோதாதே
    • எழுதியவர்: பொன்னடியான்
    • இசை: இளையராஜா
    • பாடியவர்கள்: மனோ, கே. எஸ். சித்ரா
    • Link: http://www.youtube.com/watch?v=f7hoMEG9SXU

    சுண்டல் பயறை ஊற வெச்சு, காலையிலே தின்றுவிட்டு,

    தண்டால் எடு, குண்டால் எடு, பஸ்கி எடு, குஸ்தி போடு,

    வேட்டி எடுத்து, வரிஞ்சு கட்டி, மீசையத்தான் முறுக்கி முறுக்கி,

    சிலம்பை எடுத்துச் சுழற்று சுழற்று, ஆம்பளையா வளரு வளரு!

    நேற்று வீட்டில் பச்சைப் பட்டாணி சுண்டல் செய்திருந்தார்கள். பொறியலுக்கும் சுண்டலுக்கும் என்ன வித்தியாசம் என்று யோசித்தபடி சாப்பிட்டேன்.

    பத்தாங்கிளாஸ் இலக்கணப் புத்தகத்தில் ‘ஆகுபெயர்’ என்று ஒரு பாடம் இருந்தது. அதாவது, ஒன்றின் பெயர் இன்னொன்றுக்கு ஆகிவருவது.

    இதற்குப் பிரபலமான உதாரணம், ‘ஊர் சிரித்தது’. உண்மையில் சிரித்தது ஊர் அல்ல, அதில் உள்ள மக்கள், ஆனால் அது ஊரே சிரித்ததாகச் சொல்லப்படும்.

    இதேபோல், ‘ரோஜா பயிரிட்டிருக்கிறேன்’ என்று ஒருவர் சொன்னால், அவர் மண்ணில் ரோஜாவை விதைத்துள்ளார் என்று அர்த்தம் இல்லை, அவர் செடியைப் பயிரிட்டுள்ளார், அதில் பூக்கும் ரோஜாப்பூ அந்தச் செடிக்கே பெயராக ஆகிவருகிறது.

    ஆகுபெயர்களில் பல வகைகள் உண்டு. சினையாகுபெயர், இடவாகுபெயர், பண்பாகுபெயர் என்று அது ஒரு பெரிய லிஸ்ட்.

    அந்தப் பட்டியலில் ஒரு வகை, தொழிலாகுபெயர். ஒரு தொழில் அதனால் உருவாகும் பொருளுக்குப் பெயராக மாறுவது.

    உதாரணமாக, ‘சுண்டல்’ என்ற வார்த்தையையே எடுத்துக்கொள்வோம், அது பெயர்ச்சொல் (Noun) அல்ல, வினைச்சொல் (Verb), இதன் அர்த்தம், ஒரு பொருளை நீர் வற்றும்படி சுருக்குவது, ‘பாலைச் சுண்டக் காய்ச்சினான்’ என்று சொல்கிறோம் அல்லவா, அதுதான் இது.

    ஆக, பச்சைப் பட்டாணியைச் சூடாக்கி நீரை வற்றவைத்துச் சுண்டச் செய்வது என்ற தொழில், அதனால் கிடைக்கும் உணவுப்பொருளுக்கே பெயராகிவிட்டது. ’சுண்டல்’ என்பது தொழிலாகுபெயர்.

    சுண்டல்மட்டுமில்லை, வறுவல், பொரியல், அவியல், மசியல், துவையல், பொங்கல் எல்லாமே Verbகள்தாம். அதனால் கிடைக்கும் உணவுப்பொருள்களுக்கும் அதே பெயரைச் சூட்டிவிட்டோம்!

    அடுத்தமுறை யாராவது ‘கடலைச் சுண்டல் செய்தேன்’ என்று சொன்னால், ‘கடலையே வற்றவைத்தாயா? நீ என்ன பெரிய அகத்தியரா?’ என்று கேட்டுவிடுங்கள் :>)

    ***

    என். சொக்கன் …

    14 03 2013

    103/365

     
    • tcsprasan 11:57 am on March 14, 2013 Permalink | Reply

      Nice. ஆனா பொறியலா? பொரியலா?

      • என். சொக்கன் 12:08 pm on March 14, 2013 Permalink | Reply

        என்னுடைய பிழைதான், அது பொரியல் என்று இருக்கவேண்டும். சரி செய்துவிட்டேன்

    • gokulraj 11:59 am on March 14, 2013 Permalink | Reply

      பொறியல், பொரியல் என்ன வித்தியாசம் !!

      • என். சொக்கன் 12:08 pm on March 14, 2013 Permalink | Reply

        என்னுடைய பிழைதான், அது பொரியல் என்று இருக்கவேண்டும். சரி செய்துவிட்டேன்

      • என். சொக்கன் 12:10 pm on March 14, 2013 Permalink | Reply

        உருளைக்கிழங்கை ருசியாகப் பொரித்துத் தந்தார் அவர், அதைச் சாப்பிட்டபின், அந்தச் சுவையில் லயித்து, ’ஐயா, உங்கள் பெயரைத் தஞ்சாவூர் கல்வெட்டில் பொறித்துவைக்கலாம்’ என்று பாராட்டினேன்

        • Saba-Thambi 6:32 pm on March 15, 2013 Permalink

          நல்ல வியாக்கியாணம். அருமை!

    • amas32 (@amas32) 8:33 pm on March 14, 2013 Permalink | Reply

      சுண்டாட்டம் என்று புதிய திரைப்படம் வெளிவந்துள்ளது. (கேரம் போர்ட் ஆட்டம்) பெயரே என்னை ஈர்த்தது. சுண்டி விளையாடுவதால் சுண்டாட்டம். இங்கே நீங்கள் குறிப்பிட்டிருப்பது சுண்ட வைத்து செய்யும் சுண்டல் பற்றி.

      எங்கிட்டே மோதாதே என்ற பாடலை எழுதியவர் பொன்னடியான் என்று பார்க்க சிறிது ஆச்சர்யமாக உள்ளது. அவர் இறைவன் மேல் ஏதாவது பாடல் எழுதுபவரோ என்று தான் முதலில் தோன்றியது 🙂

      amas32

    • GiRa ஜிரா 9:46 am on March 15, 2013 Permalink | Reply

      தொழிலாகுபெயர். மிக அழகான விளக்கம்.

      எல்லாம் போட்டுக் குழம்புவதால் குழம்பு. ஊறுகின்ற காயாதலாம் ஊறுகாய். வதக்கப்படுவதால் வதக்கல். நீர் வற்றிப் போவதால் வற்றல். வறுக்கப்படுவதால் வறுவல். சாப்பிட்டிலும் தமிழ் விளையாடுகிறது.

    • anonymous 6:41 pm on March 15, 2013 Permalink | Reply

      “சுண்டுதல்” என்னும் வினையை மறைத்து (அணைத்து), பெயர்ச்சொல்லாகவே காட்டி விடுவதால்.. இது “வினையால் அணையும் பெயர்” அல்லவா?;)

      • anonymous 6:58 pm on March 15, 2013 Permalink | Reply

        வினையாலணையும் பெயர் அல்ல;)
        சொக்கன் சொன்ன ஆகுபெயர் என்பதே சரி; ஏன்?

        வினையாலணையும்பெயர் காலம் காட்டும்; ஆகுபெயர் காட்டாது;
        *படித்தவன் – வினையால் அணையும் பெயர்; முன்பே படித்தவன் என்ற இறந்த காலம் காட்டும்;
        *படிப்பு – ஆகுபெயர், படிப்பதால் படிப்பு, காலம் காட்டாது;

        வடுப்பதால் = வடை
        தோய்ப்பதால் = தோசை
        இடுவதால் = இட்டிலி;)
        சுண்டுவதால் = சுண்டல்

        Just a thought on difference between the two-வினையால் அணையும் பெயர் & ஆகுபெயர்.

    • anonymous 8:35 pm on March 15, 2013 Permalink | Reply

      “சுண்டுவதால்” = சுண்டல் –ன்னா,
      “ஆகுவதால்” = ஆகுபெயர்
       
      அட, “ஆகு பெயர்” என்பதே ஒரு ஆகுபெயரா?:)
      என்னே தமிழின் விளையாட்டு:)
      —–
       
      Wait, Wait, அவசரப்பட்டு எறங்கீறக் கூடாது..
      ஆகு பெயர் is actually வினைத் தொகை!
      (ஆன பெயர், ஆகின்ற பெயர், ஆகும் பெயர்)
       
      சுண்டல் போலவே, “ஆகல்”-ன்னு பேரு வச்சிருந்தா, அப்போ (தொழில்) ஆகுபெயர்
      ஆனா, இங்கு “ஆகு” என்பதன் பின்னாடி “பெயர்” –ன்னு இன்னோரு பெயரைச் சேர்த்து விட்டதால், இது ஆகுபெயர் ஆகாது;
       
      இனிய-நுண்ணிய வேறுபாடுகள்
      1. காலம் காட்டாமல் ஆகி வந்தால் = தொழில்-ஆகுபெயர் (படிப்பு)
      2. காலம் காட்டினால் = வினையால் அணையும் பெயர் (படித்தவன்)
      3. மூன்று காலமும், காட்டாமல் காட்டினால் = வினைத் தொகை (படி குழாம்)
      —–
       

      படித்தல் = ஒரே வினை தான்…

      ஆனா, வேறு வேறு சூழல்களில் எப்படி மாறுது பாருங்க!

      ஒரே இறைவன் தான்…

      வேறு வேறு சூழல் கொள்வது போல்… = திருமால்/ முருகன்/ அல்லா/ சிவபெருமான்…
       
      படிப்பு –ன்னு பேரு கொண்டால் = தொழிலாகு பெயர்
      படித்த-வன் ன்னு பேரு கொண்டால் = வினையாலணையும் பெயர்
      திருமால்-ன்னு பேரு கொண்டால் = முல்லை, காத்தல் (miss u)
      முருகன்-ன்னு பேரு கொண்டால் = குறிஞ்சி, புணர்தல் (love u)
       
      இதுவே தமிழ் தரும் பாடம்!

      • anonymous 8:39 pm on March 15, 2013 Permalink | Reply

        Movie என்பதே ஆகுபெயர் தான் (Move ஆவதால்:))
        தமிழ்ச் சினிமாவை வச்சிக்கிட்டே மொத்த இலக்கணமும் சொல்லிக் குடுத்துறலாம்:))
         
        *(படிக்காதவன்) = வினையால் அணையும் பெயர்
        *பட்டப் (படிப்பு) = தொழிலாகு பெயர்
        *(படிக்காத) மேதை = பெயரெச்சம் (எச்ச வினை)
        *(படித்தால்) மட்டும் போதுமா = வினையெச்சம் (ஐய வினை – எதிர்காலம்)
         
        வாழ்க (நல்ல) தமிழ்ச் சினிமா!
        வாழ்க திரைத்தமிழ் இலக்கியம்

c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Reply
e
Edit
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Cancel