Updates from September, 2013 Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • என். சொக்கன் 8:13 pm on September 24, 2013 Permalink | Reply  

    யாரோ ஆட்டும் பொம்மை 

    • படம்: பார்த்தாலே பரவசம்
    • பாடல்: பார்த்தாலே பரவசமே
    • எழுதியவர்: நா. முத்துக்குமார்
    • இசை: ஏ. ஆர். ரஹ்மான்
    • பாடியவர்கள்: ரெஹானா, கங்கா, ஃபெபி, ஃபெஜி, பூர்ணிமா
    • Link: http://www.youtube.com/watch?v=65jlOHVvg9A

    ராத்திரியின் சொந்தக்காரா, ரகசியப் போர் வித்தைக்காரா,

    முத்தத்தால் வன்முறை செய்வாயா?

    பார்த்தாலே பரவசமே!

    ’வசம்’ என்ற சொல்லை, ஏதோ ஒன்றைத் தன்னிடம் வைத்திருப்பது என்கிற பொருளில் பயன்படுத்துகிறோம். உதாரணமாக, ‘இந்தப் பையன் கைவசம் நிறைய திறமைகள் இருக்கு!’

    இதையே செயலாகவும் குறிப்பிடலாம், ‘என்ன மாயமோ, அந்தப் பொண்ணு என் பையனை அப்படியே வசப்படுத்திட்டா!’

    இப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையைதான் ‘பரவசம்’ என்கிறோம், பர + வசம், அதாவது, ஒருவர் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை, சுய வசத்தில் இல்லை, இன்னொருவருடைய, அல்லது இன்னொன்றுடைய (பர) வசத்தில் இருக்கிறார். தேசி, பரதேசிபோல, வசம், பரவசம்.

    இந்தப் பாடலில் காதலனைச் சூழும் பெண்கள் உன்னைப் ‘பார்த்தாலே பரவசம்’ என்கிறார்கள். அதாவது, ‘டேய், உன்னைப் பார்த்தாலே போதும், அடுத்த விநாடி எங்க மனசு எங்க கையில இருக்கறதில்லைடா!’

    இதையே கோயிலில் கடவுள் முன்னால் நிற்கும்போதும் சொல்லலாம். கண்ணனைப்பற்றி ஊத்துக்காடு வேங்கடசுப்பையர் ‘பால் வடியும் முகம், நினைந்து நினைந்து என் உள்ளம், பரவசம் மிக ஆகுதே’ என்று பாடுவார்.

    இந்தப் பரவசத்துக்கு ‘இன்னொருவர் வசம்’ என்பதைத்தவிர இன்னோர் அர்த்தமும் சொல்லலாம்: பரவசம் = பரன் + வசம்.

    பரன் என்றால் கடவுள், பரவசம், பரன் + வசம் என்றால் கடவுளின் வசம், ‘நானா இயங்குகிறேன்? என்னை ஆட்டுவிப்பவன் அவன் அல்லவா?’ என்கிறார்கள் பக்தர்கள்!

    ***

    என். சொக்கன் …

    24 09 2013

    297/365

    Advertisements
     
    • amas32 9:07 pm on September 24, 2013 Permalink | Reply

      பரஸ்தானம், பரஸ்திரீ, பரப்ரம்மம் இதிலெல்லாமும் பர என்பதற்கு நீங்கள் கூறிய பொருள் தான். ஆனால் ஸ்திரீயும், ஸ்தானமும் பிரம்மமும் வடமொழி சொற்கள்.

      amas32

  • mokrish 9:52 am on June 3, 2013 Permalink | Reply  

    இருக்கும் இடத்தை விட்டு… 

    ஒரு இடத்திலிருந்து விலகி இன்னொரு இடத்துக்கு நகர்ந்து வாழ்க்கையை தொடரவேண்டிய கட்டாயம் நம் எல்லாருக்கும் உண்டு. நூறு  காரணங்கள். படிப்புக்காக, வேலை, திருமணம், சொந்த வீடு வாங்கி, பிரபல பள்ளியின் பக்கத்தில், என்று வெவ்வேறு காலக்கட்டங்களில் வெவ்வேறு காரணங்கள். வீடு மாறி ஊர் மாறி நாடு விட்டு நாடு மாறி என்று வாழ்வில் நடக்கும் இடம் பெயர்தல் மகிழ்ச்சி தரலாம் சில சமயங்களில் வலியாகவும் இருக்கலாம்.

    ஒரு பெண்ணின் வாழ்வில் இந்த இடமாற்றம் திருமணம் சார்ந்து நடக்கும்.(கால மாற்றத்தில் இப்போது இது ஆண்களுக்கும் நடக்கிற நிகழ்வு)  இது ஒரு mixed feeling தருணம். புது வாழ்வு தொடங்கும் மகிழ்ச்சியான நேரம். ஆனால் வளர்ந்த வீட்டையும் தாய் தந்தை உடன்பிறப்புகள் என்று கூடவே வாழ்ந்தவர்களைப் பிரிந்து இன்னொரு குடும்பம், வேறு வீடு, பல சமயங்களில் வேறு ஊர் /நாடு என்று போக வேண்டிய வேளை. பிரிவின் வேதனையை வைரமுத்து வண்டி மாடு எட்டு வச்சு என்ற பாடலில் (படம்: கிழக்குச் சீமையிலே இசை: ஏ.ஆர். ரஹ்மான் பாடியவர்கள் : ஜெயசந்திரன், எஸ். ஜானகி) அழகாக பதிவு செய்கிறார்.

    http://www.inbaminge.com/t/k/Kizhakku%20Cheemaiyile/Kathalang%20Kattu.eng.html

    வண்டி மாடு எட்டு வச்சு முன்னே போகுதம்மா

    வாக்க பட்ட பொண்ணு மனம் பின்னே போகுதம்மா

    எட்டு மேல எட்டு வச்சு முன்னே போகுதம்மா

    பொட்டு வச்ச பொண்ணு மனம் பின்னே போகுதம்மா

    வாசப்படி கடக்கையிலே வரலையே பேச்சு

    பள்ளப்பட்டி தாண்டிபுட்டா பாதி உயிர் போச்சு

    சரி மாற்றம் மகிழ்ச்சியும் தருமா?  யாரும் விளையாடும் தோட்டம் என்ற பாடலில் ஒரு கூட்டம் சந்தோஷமாக இடம் பெயர்வதைச்  சொல்லும் இளையராஜாவின் வரிகளை  பாருங்கள்  (படம்: நாடோடித் தென்றல், பாடியவர்கள்  சித்ரா, மனோ, இசை: இளையராஜா) 

    http://www.inbaminge.com/t/n/Naadodi%20Thendral/Yarum%20Vilaiyaadum.eng.html

    யாரும் விளையாடும் தோட்டம்

    தினந்தோறும் ஆட்டம் பாட்டம் போட்டாலும் பொறுத்துக் கொண்டு

    பொன்னு தரும் சாமி இந்த மண்ணு நம்ம பூமி

    கோபங்கள் வேண்டாம் கொஞ்சம் ஆறப்போடு

    ஆறோடும் ஊரைப் பாத்து டேரா போடு

    இந்தப்பாடலில் நாடோடிகளின் வாழ்வியல், அவர்கள் ஊர் மாற என்ன காரணங்கள் பற்றி நண்பர் @naaraju  சொல்லும் விளக்கங்கள் இந்த  பதிவில் காணலாம்.

    ஆனால் கூட்டமாக இடம் பெயர்வது எப்போதும் மகிழ்ச்சியான நிகழ்வாகவே இருக்கும் என்பதில்லை. வெள்ளம், வறட்சி, போர் என்று பல நிர்ப்பந்தங்களால் நிகழும் இடமாற்றம் மிகுந்த வலி தரக்கூடியது. வைரமுத்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் படத்தில் எழுதிய விடை கொடு எங்கள் நாடே என்ற பாடல் வரிகள் (இசை: AR ரஹ்மான் பாடியவர்கள்: MS விஸ்வநாதன் AR ரெஹனா, பால்ராம், ஃபெபி மணி) இடம் பெயரும் வலியை சொல்கிறது

    http://www.youtube.com/watch?v=QX0aLn580dg

    விடை கொடு எங்கள் நாடே கடல் வாசல் தெளிக்கும் வீடே

    பனை மர காடே பறவைகள் கூடே

    மறுமுறை ஒரு முறை பார்ப்போமா

    உதட்டில் புன்னகை புதைத்தோம்

    உயிரை உடம்புக்குள் புதைத்தோம்

    வெறும் கூடுகள் மட்டும் ஊர்வலம் போகின்றோம்

    பள்ளிக்கூடம் போக முரண்டு பிடிக்கும் குழந்தையைப் போல் வாழ்ந்த வளர்ந்த இடத்தின் இதமான கதகதப்பில் இருந்து வெளியே வர மறுக்கும் மனம் படும் வேதனையை காட்சியாய் சொல்லும் வரிகள்.

    மாற்றம் தான் நிரந்தரம். அது மகிழ்வான நிகழ்வாக அமைவது வரம்.

    மோகனகிருஷ்ணன்

    184/365

     
    • தேவா 10:05 am on June 3, 2013 Permalink | Reply

      மோகன், சிறப்பான பதிவு மேற் குறிப்பிட்ட மூன்று பாடல்களூம் மாற்றத்தினை சிறப்பாக ப்ரதிபலித்திருக்கும் வரிகள், எல்லொருடைய மாற்றங்களும் ம்கிழ்வான நிகழ்வுகளை எதிர்பார்த்தே…

    • kamala chandramani 11:28 am on June 3, 2013 Permalink | Reply

      ‘பசுமை நிறைந்த நினைவுகளே, பாடித்திரிந்த பறவைகளே’ கல்லூரி மாணவர்களிடையே பிரபலமான பாடல்.’To meet, to know, to love and then part is the sad tale of many a human heart’ -வாழ்க்கை!

    • anonymous 1:24 pm on June 3, 2013 Permalink | Reply

      //பனை மரக் காடே பறவைகள் கூடே
      மறுமுறை ஒரு முறை பார்ப்போமா//

      இப்பவும், எங்கூரு வாழைப்பந்தல் கிராமத்துக்குப் போனாலே, “பனை மரக் காடு” தான்;
      ஞான சம்பந்தர், ஆண் பனைகளை -> பெண் பனைகளா மாற்றிய தலம் (செய்யாறு) -ன்னும் சொல்லுவாங்க;

      பனை மரத்தை, எட்ட இருந்து பார்த்தாலே, ஒரு பாசம் வந்துரும்; கிட்டக்கப் போனா, வாசம் வந்துரும்;

      ஊருக்குள் கால் எடுத்து வைக்கும் போதே, கண்ணுல தண்ணி தளும்பும்;
      இன்னும் ரெண்டே நாள்-ல்ல இத விட்டுப் போயீறணுமா? -ன்னு, மகிழ்ச்சியைக் கூட முழுக்க அனுபவிக்க முடியாது;

      புதுசாக் கண்ணாலம் கட்டிப் போன பொண்ணு, சாங்கியத்துக்குச் சொந்த ஊருக்கு வந்தா போல…
      புதுப் பொண்ணுக்குப், புருசன் குடுக்கும் சுகத்தை விடச், சுகமா இருக்கும் பனை மரக் காடு!
      ——-

      ஊரோ, பேரோ…
      மனசுக்குள் இருக்கும் ஒருவரை/ ஒன்றை விட்டு போவது-ன்னாலே,
      “மனசுக்குள்ள மேகம் சூழ்ந்துக்குது”….

    • anonymous 1:35 pm on June 3, 2013 Permalink | Reply

      முருகா, எப்படி @mokrish முக்கியமான “பயணப் பாடலை” விட்டீங்க?:)

      போறாளே பொன்னுத்தாயி
      பொல பொலவென்று கண்ணீர் விட்டு
      தண்ணீரும் சோறும் தந்த மண்ண விட்டு
      பால் பீச்சும் மாட்ட விட்டு,
      பஞ்சாரத்துக் கோழியை விட்டு…
      ———

      இதுல ஒரு வரி வரும்!

      பொதி மாட்டு வண்டி மேலே
      போட்டு வச்ச மூட்டை போல
      ……போறாளே பொன்னுத்தாயி

      மூட்டை, தானா ஊரை வுட்டுப் போவுமா?
      இல்ல… பொதி சொமக்குற மாட்டுக்குத் தான், மூட்டை மனசு தெரியுமா?

      இப்படி, மாட்டுக்கும் சொமக்க ஆசையில்ல; மூட்டைக்கும் போவ ஆசையில்ல,
      ஆனாலும் வாழ்க்கை வண்டி ஓடுது:(
      ———

      நீ வச்ச பாசம், நான் சொன்ன நேசம்
      கடைசியில் ஊமையும் ஊமையும் பேசிய பாஷையடி

      உசுருள்ள நாக்கு ஒன்னு வாடுதடி
      கடைசியில் சாமிக்கு நேர்ந்தது, சாதிக்கு ஆனதடி…
      போறாளே….

      • anonymous 1:56 pm on June 3, 2013 Permalink | Reply

        சொந்த ஊரு-ன்னு இல்ல… மனசைக் குடுத்துட்ட சில இடங்களி்லும் இப்படித் தான் நெலமை…

        திருச்செந்தூர் = இங்கிட்டு போகவே பிடிக்காது;
        ஒரே காரணம்: பிரிஞ்சி வரணுமே -ங்கிறது தான்!

        ஊருல எத்தனையோ முருகன் கோயிலு, பெருமாள் கோயிலு…
        ஆனா செந்தூரைப் பிரியும் போது மட்டும், சோகம் அப்பும்;

        ஆழ்வார், “வாசல் படியாய்க் கிடந்து, உன் பவள வாய் காண்பேனே” -ம்பாரு!
        அப்படிச், செந்தூரில், நடை சாத்தினாலும், பிரியாது இருக்கும் வாசப்படியா மாறிட்டா, ஒரு வேளை இந்தக் காமம் அடங்குமோ? என்னவோ?

    • Saba-Thambi 1:39 pm on June 3, 2013 Permalink | Reply

      அனுபவித்தவருக்குத் தான் தெரியும் – இன்பமும் துன்பமும்

      போர் நிமித்தமாக வலோற்கராமா 75ம் வயதில் இடம் பெயர்ந்தவர் எனது தகப்பனார் – மீண்டும் பிறந்த இடத்தை பார்க்காமலே போய் சேர்ந்து விட்டார். -இப்படி பல இலங்கைத் தமிழரின் வாழ்க்கை இன்றும் அல்லோலப் படுகிறது.
      கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் பாடல் எப்போது கேட்டாலும் கண்களில் ஈரம் கசியும். so close to the bone.

      A question “what would you do if you have super powers?” was asked at school and our daughter’s answer was “I loved to visit where my parents were growing up” – well we had to wait 10 more years to fulfill her dreams.

      A very nice post balancing all type of migration. kudos!!

      One more song comes to the mind in the same category :
      வேதம் புதிது: மாட்டு வண்டி….

    • anonymous 2:19 pm on June 3, 2013 Permalink | Reply

      Some more பயணப் பாடல்கள் (both sad & happy)

      *குடகு மலைக் காற்றில் வரும் பாட்டு கேக்குதா
      *தென் கிழக்குச் சீமையிலே, செங்காத்துப் பூமியிலே… ஏழைப்பட்ட சாதிக்கொரு ஈரம் இருக்கு

      *ஜல் ஜல் ஜல் எனும் சலங்கையொலி
      *மாட்டு வண்டி கட்டிக்கிட்டு, மாப்பிள்ளைய கூட்டிக்கிட்டு (வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன்)
      *கொட்டாம் பட்டி ரோட்டிலே (class of kunnakudi :))))

    • rajnirams 2:35 pm on June 3, 2013 Permalink | Reply

      சூப்பர். மூன்று விதமான பயணங்களும் அருமையான பாடல்களுடன் கூடிய அருமையான பதிவு.

    • anonymous 2:37 pm on June 3, 2013 Permalink | Reply

      பிரிஞ்சிப் போகும் போது, வெசனப் படுற பாட்டு = சினிமாவில் இருக்கு – தெரியும்!
      ஆனா ஆழ்வாரும் சினிமா பாத்தாரே என்னவோ? பாடுறாரு!

      நல்ல வயலும் வரப்புமா இருக்குற வில்லிபுத்தூரை விட்டுப்புட்டு,
      நகரம்/ நரகமா இருக்குற மதுரைக்குப் போறாளே:)

      இல்லம் வெறியோடிற் றாலோ என்மகளை எங்கும் காணேன்
      நல்லதோர் தாமரைப் பொய்கை நாண்மலர் குளம் விடுத்து…
      …..மதுரைப் புறம் புக்காள் கொலோ?

      ——-

      ஒருமகள் தன்னை உடையேன் – உலகம் நிறைந்த புகழால்
      திருமகள் போல வளர்த்தேன் – செங்கண்மால் கொண்டு போனான்!

      அப்பறமா, மாப்பிள்ளையைத் திட்டுறாரு:)
      நாராயணன் செய்த தீமையாம்! = பாடுறது “பெரிய” ஆழ்வாரு:))

      நன்றும் கிறிசெய்து போனான் – “நாராயணன் செய்த தீமை”
      என்றும் எமர்கள் குடிக்கு – ஓர் ஏச்சுச் சொல் ஆயிடுங் கொலோ?
      ——-

      எம் பொண்ணு, சமைக்கலீன்னாக் கூடப், பழம் தின்னுட்டு இருப்பேனே!
      அங்கிட்டு, அவ கையில், தயிர் கடைஞ்சிக் கடைஞ்சி, கைத் தழும்பே வந்துருச்சி, பாவிங்களா

      நங்காய் நந்தகோபன் மகன் கண்ணன்
      இளைத்து இளைத்து என்மகள் ஏங்கி
      கடைக் கயிறே பற்றி – கைதழும்பு ஏறிடுங் கொலோ?
      ——-

      இம்புட்டும் திட்டிப் போட்டு…
      இந் நற்றமிழ் பத்தும் வல்லார், நண்ணார் நரகமே!:)

    • amas32 6:51 am on June 4, 2013 Permalink | Reply

      The song that always tugs my heart is
      //விடை கொடு எங்கள் நாடே கடல் வாசல் தெளிக்கும் வீடே

      பனை மர காடே பறவைகள் கூடே

      மறுமுறை ஒரு முறை பார்ப்போமா

      உதட்டில் புன்னகை புதைத்தோம்

      உயிரை உடம்புக்குள் புதைத்தோம்

      வெறும் கூடுகள் மட்டும் ஊர்வலம் போகின்றோம்//

      புலம் பெயர்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் வலி அது. வைரமுத்துவுக்கும் புலம் பெயர்ந்த வலியுண்டு, அதனாலோ என்னவோ இந்தப் பாடல் வரிகள் மனத்தின் ஆழத்தைத் தொடும்படி உள்ளது.

      பெண்கள் புகுந்த வீட்டிற்குப் போகும் போதும் ஒரு வலி தான். சில எதிர்ப்பார்ப்புக்கள் இருப்பதாலும், பெண்ணெனப் பட்டவள் இன்னொரு வீடு செல்ல வேண்டும் என்று ஆதியிலிருந்து சொல்லிவைக்கப் படுவதாலும் அதில் அவ்வளவு சோகம் இருக்காது. நான் திருமணம் முடிந்து டெக்சாஸ் மாநிலம் ஆர்லிங்க்டன் என்ற நகரத்துக்குச் சென்ற போது என் தாய் தந்தையரைப் பிரிந்த சோகத்தோடு கோவிலில்லா ஊரில் குடியிருந்த சோகம் என்னை மிகவும் பாதித்தது. ஏழு மாதங்கள் கழித்துத் தைப் பூச நன்னாளில் என் முருகன் சான்பிரான்சிஸ்கோ நகரத்தில் அவன் கோவிலுக்கு என்னை அழைத்த போது நான் அடைந்த மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. Some thread to hold on to your native land where you had your roots is so required to find happiness in your adopted place.

      amas32

c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Reply
e
Edit
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Cancel