Updates from May, 2013 Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • G.Ra ஜிரா 11:02 am on May 13, 2013 Permalink | Reply  

    மருதாணிச் சாறெடுத்து… 

    சென்னை தியாகராயநகரில் பனகல் பூங்காவின் ஓரமாக வரிசையாக வடக்கத்தி இளைஞர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் இளம் பெண்கள் கைகளில் விதம்விதமாக மெஹந்தி இட்டுக் கொள்கிறார்கள். இப்போதெல்லாம் திருமண அலங்காரத்திலும் மெஹந்தி முக்கியமாக இருக்கிறது.

    மெஹந்தி என்ற சொல் வேண்டுமானால் தமிழர்களுக்குப் புதிதாக இருக்கலாம். ஆனால் மெஹந்தி புதியதல்ல. மிகமிகப் பழையது.

    என்னுடைய சிறுவயதில் வீடுகளில் மருதாணி அரைத்து பெண்களும் சிறுமிகளும் இட்டுக் கொள்வார்கள். சிறுவர்களும் கூடத்தான்.

    மருதாணி இலையை நன்கு கழுவி எடுத்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதை அப்படியே அம்மியில் அரைப்பவர்களும் உண்டு. அத்தோடு கொட்டைப்பாக்கு, புளி, தயிர் ஆகியவைகளையும் சேர்த்து அரைப்பவர்களும் உண்டு.

    வீட்டில் ஒருவர்தான் எல்லாருக்கும் மருதாணி இடுவார். இட்டு முடித்திருக்கும் போது அவர் விரல்கள் தாமாகவே சிவந்திருக்கும். அதெல்லாம் அந்தக்காலம். பிறகு மருதாணிச் செடிகள் வைக்க வீடுகளில் இடமில்லாமல் போன போது மருதாணிப் பொடி பாக்கெட்டுகளில் வந்தது. ஆனால் அது அவ்வளவு பிரபலமாகவில்லை. அதற்குப் பின்னால் வந்த மெஹந்தி கூம்பு மிகவும் பிரபலமாகி விட்டது.

    கை படாமல் இட்டுக் கொள்ள முடியும். மெல்லிதாகவும் இட முடியும். இப்படி வசதிகள் வந்த பிறகு மருதாணி அரைப்பது என்பதே இல்லாமல் போனது. அரைக்க விரும்பினாலும் எத்தனை வீடுகளில் அம்மி இருக்கிறது?

    இந்த மருதாணி திரைப்படங்களில் நிறைய வந்திருக்கிறது.

    மருதாணி விழியில் ஏன்” என்று கண்கள் சிவந்திருப்பதை வாலி அழகாக சக்கரக்கட்டி படத்தில் உவமித்திருக்கிறார்.
    மருதாணி பூவைப் போல குறுகுறு வெட்கப்பார்வை” என்று காதலியின் பார்வையை வம்சம் படத்தில் நா.முத்துக்குமார் வர்ணித்திருக்கிறார்.
    மருதாணி வெச்ச பொண்ணு இவதான்” என்று கிராமத்துப் பெண்ணை அன்னை வயல் படத்தில் இனங்காட்டுகிறார் பழனிபாரதி.
    மருதாணி அரைச்சேனே உனக்காக பதமா” என்று கூட பாட்டு உண்டு.
    இன்னும் எத்தனையெத்தனையோ பாடல்கள் உண்டு. பட்டியல் பெரிது.

    மருதாணிக்கு மருதாணி என்று பெயர் வந்தது எப்படி என்று தெரியுமா? அதன் பழைய பெயர் மருதோன்றி.

    இலையின் சாறினால் சிவந்த மரு தோன்றுவதால் மருதோன்றி என்று அதற்குப் பெயர். பழைய இலக்கியங்களில் சுருக்கமாக தோன்றி என்றே அழைத்திருக்கிறார்கள். ஒரேயொரு எடுத்துக்காட்டு மட்டும் பார்க்கலாம். பதினென்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றாக மதுரை கண்ணங்கூத்தனால் எழுதிய கார் நாற்பதில் இப்படியொரு பாட்டு.

    கருவிளை கண்மலர் போற் பூத்தன கார்க்கேற்
    றெரிவனப் புற்றன தோன்றி – வரிவளை
    முன்கை யிறப்பத் துறந்தார் வரல்கூறும்
    இன்சொற் பலவு முரைத்து

    இந்தப் பாடலுக்கு இரண்டு விதப் பொருள்கள் தோன்றுகின்றன. இரண்டையும் தருகிறேன். பொருத்தமானதைக் கொள்க.

    கார்காலம் வந்து விட்டது. கருவிளை மலர்கள் மாதரார் மாவடுக் கண்கள் போல விழித்துப் பூத்திருக்கின்றன. எரிகின்ற காட்டைப் போல செக்கச் சிவந்திருக்கிறது மருதாணிப்பூக்கள். ஆனாலும் வளையலை நழுவ விட்டன காதலியின் கைகள். பிரிந்து சென்ற தலைவன் வரவைச் சொல்ல முடியாத நிலையால் எதையும் சொல்லாமல் தவிர்த்தாள் தலைவி.

    அடுத்த பொருள். கார்காலம் வந்து விட்டது. தலைவியின் கண்கள் கருவிளை மலர்களைப் போன்று பூத்து தலைவன் வருகைக்காக விழித்திருக்கின்றன. எரிகின்ற காட்டைப் போன்று செக்கச் சிவந்த மருதாணி அணிந்த கைகளில் வளையல்கள் நழுவி விழுந்தன. பிரிந்து சென்ற தலைவன் வரவைச் சொல்ல முடியாத நிலையால் எதையும் சொல்லாமல் தவிர்த்தாள் தலைவி.

    இந்தச் செய்யுளில் தோன்று என்று அழைக்கப்படுவது மருதோன்றி.

    அது சரி. யாரெல்லாம் தங்கள் கைகளில் மருதாணி இட்டு மகிழ்ந்திருக்கின்றீர்கள்? 🙂

    அன்புடன்,
    ஜிரா

    163/365

    Advertisements
     
    • amas32 11:17 am on May 13, 2013 Permalink | Reply

      மருதாணியை மிக்சியில் போட்டு அரைப்பது கடினம். சரியாகவே அரைபடாது. திப்பி திப்பியாக இருக்கும். அதற்கு அம்மி அல்லது கல்லுரல் தான் சரி. மருதாணி இட்டுக் கொள்ள பிடிக்காத பெண்களே இருக்க முடியாது என்று சொல்லல்லாம். சில வீடுகளில் சிறுவர்களும் முன் காலத்தில் இட்டுக் கொள்வர் 🙂 மணமகனுக்கு நலுங்கு வைப்பது போல கையில் மருதாணி இடுவதும் வழக்கம்.

      மருதாணி பூக்களுக்கு நல்ல நறுமணம் உண்டு. இரவு நேரத்தில் கும்மென்று மணம் வீசும். கதம்ப மாலையில் சேர்த்துக் கட்டுவது வழக்கம்.

      மருதாணி இட்ட கைகளால் உண்ணும்போது அந்த உணவுக்கும் தனி மணம் வரும். கையில் இட்ட மெஹந்தி கோலங்கள முதல் சில நாட்கள் நன்றாக இருந்தாலும் அதன் பின் கை மோர்குழம்பு மாதிரி ஆகிவிடும். ஆனால் அரைத்து இட்டுக் கொள்ளும் மருதாணி ரொம்ப நாட்கள் அழியாமல் அழகாகக் காட்சியளிக்கும் 🙂

      amas32

      • GiRa ஜிரா 9:47 am on May 15, 2013 Permalink | Reply

        உண்மை. உரல் அல்லது அம்மியில்தான் அரைக்க வேண்டும். ஒரேயொரு கொட்டைப்பாக்கையும் வைத்து அரைத்துவிட்டால் அட்டகாசம்.

    • vaduvurkumar 1:48 pm on May 13, 2013 Permalink | Reply

      பல முறை இட்டுக்கொண்டுள்ளேன்.

      • GiRa ஜிரா 9:47 am on May 15, 2013 Permalink | Reply

        சிறுவயதில் எல்லாரும் வெச்சிருப்போம்னு நெனைக்கிறேன். 🙂

    • kamala chandramani 2:29 pm on May 13, 2013 Permalink | Reply

      மருதாணிப்பூக்கள் இளம் மஞ்சள் நிறத்தில் சிறியதாக இருக்கும். நல்ல மணம் வீசும். 15 நாட்களுக்கு ஒருமுறை இட்டுக்கொள்ள நகங்கள் நகப்பூச்சு(nailpolish) பூசியதுபோல் அழகாக இருக்கும். கால் நகங்களுக்கு பாதுகாப்பு. கால் ஆணிக்கு மருந்து. உடலுக்கு குளிர்ச்சி. மெஹந்தி சீக்கிரம் போய்விடும். கைமணக்க நிறைய நாள் இருக்கும் மருதாணி.

      • GiRa ஜிரா 9:48 am on May 15, 2013 Permalink | Reply

        மெஹந்தியில் ஏதோ கெமிக்கல் சேக்கிறாங்களாம். அதான் பக்குன்னு ஒடனே பிடிச்சுக்குதுன்னு சொல்றாங்க. என்னைக் கேட்டா மருதாணிதான் சிறப்புன்னு சொல்வேன் 🙂

    • saba 7:54 pm on May 14, 2013 Permalink | Reply

      இயற்கையாக இருக்கும் மருதாணிச் சாறு சந்ததி சந்ததியாக பாவிக்கப்பட்டது. ஒரு பக்க விளைவயும் தோற்றுவிக்கவில்லை.
      தற்போது கூம்புகளில் விற்கப்படும் ஒரு வகை black “ஹென்னா” தோல்களில் கெடுதலை விளைவிக்கிற்து.
      A chemical PPD is added to make the stain darker for the temporary tattoo and it creates rashes on the skin. these are mainly use in Bali , an Indonesian Island.
      check the link below:
      (http://www.expat.or.id/medical/blackhennareactions.html)

      • GiRa ஜிரா 9:48 am on May 15, 2013 Permalink | Reply

        சரியான தகவலை எடுத்துக் கொடுத்தீர்கள். இயற்கையான முறைகளை விட்டுவிடக்கூடாது என்பது எவ்வளவு உண்மை.

  • என். சொக்கன் 10:34 am on May 5, 2013 Permalink | Reply  

    இலக்கிய வாசம் 

    • படம்: சிவா
    • பாடல்: அடி வான்மதி
    • எழுதியவர்: புலமைப்பித்தன்
    • இசை: இளையராஜா
    • பாடியவர்கள்: எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியம், கே. எஸ். சித்ரா
    • Link: http://www.youtube.com/watch?v=_NdoyW1CG1A

    கோடைக் காலங்களில், குளிர் காற்று நீயாகிறாய்,

    வாடை நேரங்களில், ஒரு போர்வை நீயாக வந்தாய்!

    கண்கள் நாலும் பேசும் நேரம்,

    நானும் நீயும் ஊமை ஆனோம்!

    புலவர் புலமைப்பித்தனின் பாடல்களில் எப்போதும் இலக்கிய வாசனை இருக்கும், ஆனால் அது துருத்திக்கொண்டு தெரியாமல் மிக இயல்பாகச் சேர்த்திருப்பார்.

    உதாரணமாக, இந்தக் காதல் பாடலை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் மீட்டருக்கு எழுதப்பட்ட வரிகளைப்போலதான் தெரியும். ஆனால் கொஞ்சம் ஆழச் சென்று பார்த்தால், திகைப்பு தோன்றும்.

    முதல் இரு வரிகளை எடுத்துக்கொள்வோம் : கோடையின்போது என் உடலின்மீது ஜில் காற்றாக வீசிக் குளிர்ச்சி தருகிறவள் நீ, சில மாதங்கள் கழித்துக் குளிர் தொடங்கியபிறகு, நீயே எனக்குப் போர்வையாகிவிடுகிறாய், அதாவது, முன்பு குளிரைத் தந்த நீயே, இப்போது வெம்மையும் தருகிறாய்.

    இப்போது, ’மன்னுயிர் அறியா’ எனத் தொடங்கும் ஒரு குறுந்தொகைப் பாட்டிலிருந்து ஒரு சிறிய பகுதி:

    வேனிலானே தண்ணியள், பனியே

    … சிறு வெம்மையளே!

    மிகப் பழைய பாடல் என்றாலும், அர்த்தம் தெளிவாகப் புரியும் : என் காதலி வெயில் பொழுதில் எனக்குக் குளிர்ச்சி தருகிறாள், அதே காதலி பனியின்போது வெம்மை தருகிறாள்.

    இப்போது, புலமைப்பித்தன் பாடலின் அடுத்த இரண்டு வரிகளை எடுத்துக்கொள்வோம்: காதலர்களின் கண்கள் நான்கும் பேசிக்கொள்ளும்போது, அவர்கள் இருவரும் ஊமை ஆகிவிடுகிறார்கள், அதாவது, வாய் இருந்தும், பேச முடிந்தும், அதனால் பயன் ஏதும் இல்லை.

    இதற்கு இணையான திருக்குறள் வரிகள் எல்லாருக்கும் தெரியும்:

    கண்ணொடு கண் இணை நோக்கு ஒக்கின் வாய்ச்சொற்கள்

    என்ன பலனும் இல

    நாலே வரி, முற்பாதியில் குறுந்தொகை, அடுத்த பாதியில் திருக்குறள், ஆனால் பாட்டைக் கேட்கிற யாருக்கும் இது வலிய ‘நுழைக்கப்பட்டிருப்பதாக’த் தெரியாது. இது புலமைப்பித்தனின் சாதுர்யம்மட்டுமல்ல, என்றைக்கும் பொருந்தக்கூடிய உவமைகளை, சிந்தனைகளை எழுதிக் குவித்த நம் முன்னோர்களின் பெருமையும்தான்!

    ***

    என். சொக்கன் …

    05 05 2013

    155/365

     
    • rajnirams 12:16 pm on May 5, 2013 Permalink | Reply

      அருமை.இவை குறுந்தொகை வரிகளா? திருப்பம் படத்திலும் புலமைப்பித்தன் உன்னை நினைந்து பாடுவேன் பாடலில் “கோடையிலும் மார்கழி கொண்டு வரும் தேவி நீ”என்று எழுதியிருப்பார்.புதுக்கவிதையிலும் வைரமுத்து “நீயும் நானும் சேர்ந்தபோது கோடை கூட மார்கழி”என்று எழுதியிருப்பார். நன்றி.

    • Arun rajendran 1:29 pm on May 5, 2013 Permalink | Reply

      இந்த உவமைக்கு /உருவகம் ஒடனே நியாபகப்படுத்துற பாட்டுகள் (எல்லாம் மனப்பாட செய்யுள் போல உருப்போட்டப் பாட்டுகள் :-))

      சிகப்பு ரோஜாக்கள் -> வாலி -> நினைவோ ஒரு பறவை ->பனிகாலத்தில் நான் வாடினால் உன் பார்வை தான் என் போர்வையோ

      பூவெல்லாம் கேட்டுப் பார் ->பழனிபாரதி-> சேனொரிட்டா->முன்பு வெயில் காலத்தில் நான் நிழல் தேடினேன்

      நண்றிகள் சொக்கன் சார்..

    • anonymous 5:30 pm on May 5, 2013 Permalink | Reply

      பாட்டில் வரும் கோடை/வாடை சொற்செட்டு அழகு!

      கொண்டல் = கிழக்கில் வீசும் காற்று; கோடை = மேற்கு
      தென்றல் = தெற்கு, வாடை = வடக்கு

      கொண்டல், தென்றல் = இனிமையானவை; (மென் காற்று)
      கோடை, வாடை = கடுமையானவை; (வெப்பம்/குளிர்)

      சினிமாவில் நாலுமே வந்திருக்கா?
      =”கோடைக்” காலக் காற்றே, குளிர்த் “தென்றல்” பாடும் பாட்டே
      =ஆசையைக் காத்துல தூது விட்டு, ஆடிய பூவுல “வாடை” பட்டு,
      =கொண்டல்?? அடடா, சரியாத் தெரியலையே:)

    • anonymous 6:36 pm on May 5, 2013 Permalink | Reply

      //கோடைக் காலங்களில், குளிர் காற்று நீயாகிறாய்,
      வாடை நேரங்களில், ஒரு போர்வை நீயாக வந்தாய்//

      இதே போல், புன்னகை மன்னன் படத்திலும் வரும்…

      *புலமைப்பித்தன் பாட்டு = ஆண், பெண்ணுக்கு ஏங்கிப் பாடுவது
      பெண்ணுக்கு மட்டும் ஏக்கம் இல்லீயா என்ன?
      *புன்னகை மன்னன் பாட்டு = பெண், ஆணுக்கு ஏங்கிப் பாடுவது

      “நீ பார்க்கும் போது பனி ஆகிறேன்
      உன் மார்பில் சாய்ந்து குளிர் காய்கிறேன்”

      (ஏதேதோ எண்ணம் வளர்த்தேன்; உன் கையில் என்னைக் கொடுத்தேன் -ன்னு வைரமுத்து எழுதிச், சித்ரா பாடுவாங்க)
      —–

      இப்படிக் குளிரும்/ வெப்பமும் ஒரே இடத்தில் இருக்க முடியுமா?

      அதுக்கு நீங்க குடுத்த குறுந்தொகை தான் Top Class பாடல்;
      வேனிலானே தண்ணியள்,
      பனியே.. சிறு வெம்மையளே!

      மோசிகீரனார் பாட்டுல அம்புட்டு உவமை அழகு!
      அதனால் முழுப் பாட்டையும் சொல்ல, அனுமதி தாருங்கள்;

      கோடைக் காலத்தில் = சில்லு-ன்னு சந்தன மரமாம்
      குளிர்க் காலத்தில் = சூடான தாமரைப் பூவாம்; தாமரை எப்படிச் சூடு???
      —–

      • anonymous 6:54 pm on May 5, 2013 Permalink | Reply

        (ரெண்டு ரென்டு வரியாத் தான் காபி உறிஞ்ச முடியும்)

        ***மன்னுயிர் அறியாத் துன்னரும் பொதியில்
        சூருடை அடுக்கத்து..

        =மக்கள் அதிகம் போகாத பொதிகை மலைக் காட்டுக்குள்ள
        சூர் (துன்பம்) தீர்க்கும் முருகன் இருக்கும் காட்டுக்குள்ள…

        ***ஆரங் கடுப்ப, வேனிலானே தண்ணியள்;

        =கோடைக் காலத்தில் (வேனில்), சந்தன மரம் போலச், “சில்ல்ல்ல்”-ன்னு இருக்குறாளே
        (சந்தனம் குளிர்ச்சி தானே)

        ***பனியே வாங்கு கதிர் தொகுப்பக் கூம்பியை

        =தாமரைப் பூ மெத்து-ன்னு இருக்கும், நீரில் இருப்பதால் சில்ல்ல்ல்-ன்னு தான் இருக்கும்
        ஆனா, பனிக் காலத்தில், அவ தாமரை போலச் சூடா இருக்காளாம்! எப்படிய்யா இது???
        ——-

        ***அலங்கு வெயில் பொதிந்த தாமரை
        உள்ளகத்து அன்ன சிறு வெம்மையளே

        தாமரை, சூரியனுக்காகவே வாழுது;
        பகல் முழுக்க, அவன் இளஞ் சூட்டைத் தன்னுள் தேக்கி வச்சிக்குது; மாலையில் கூம்பி விடுகிறது;

        இப்போ இரவும் வந்துருச்சி; குளத்தில்… ஒரே குளிரு…
        ஆனா தாமரைக்குள்??? = இளஞ் சூடு (சிறு வெம்மையளே)
        Solar Charger போல, கூம்பிய தாமரை:))

        நெறைய சூடு இல்ல; இளஞ் சூடு = “சிறு” வெம்மையளே!
        இப்படிச் சந்தனமும், தாமரைச் சூடுமா = எனக்குக் குளிர்ச்சியும், வெப்பமும் குடுக்குறாளே…

        பாட்டை, மறுகா, நீங்களே நேரடியா வாசிங்க….
        *வாங்கு கதிர் தொகுப்பக் = Solar Charging
        *கூம்பி, அலங்கு வெயில் பொதிந்த தாமரை
        *தாமரை உள்ளகத்து அன்ன சிறு வெம்மையளே
        ——-

        இதழ் ஈரம் = குளிர்ச்சி
        அதுக்கும் கீழே எறங்கினாச் = சூடு:)

        ச்ச்ச்சீ, இதுக்கு மேலச் சொல்ல வெக்கமா இருக்கு….
        (காதலி உள்ளப் பேச்சு)
        முருகா, “வெயில் பொதிந்த தாமரை”க்குள் நாம போயீறலாமா? அங்கேயே தூங்கிருவோம்… = “தாமரைக் கட்டில்”

    • என். சொக்கன் 9:08 am on May 6, 2013 Permalink | Reply

      Comment from Sushima (Sent Via Email)

      நல்ல பதிவு. அன்பு என்பது வேண்டும் பொழுது குளிர் சாதனப் பெட்டியாகவும், கம்பிளிப் போர்வையாகவும் மாறுவது வாழ்வில் நிகழும் ஒன்று. அதைப பாடலில் அழகாக வடித்து இருப்பது கவிஞரின் சிறப்பு. இந்தத் திரைப்பாடலுக்கு உதாரணமாகக் குறுந்தொகையையும் திருக்குறளையும் நீங்கள் காட்டியிருப்பது உங்கள் சிறப்பைக் காட்டுகிறது 🙂

      amas32

      • பழ. கந்தசாமி 11:28 am on May 28, 2013 Permalink | Reply

        வாவியுறை நீரும் வடநிழலும் பாவகமும்
        ஏவனைய கண்ணார் இளமுலையும் – ஓவியமே
        மென்சீத காலத்து வெம்மைதரும் வெம்மைதனில்
        இன்பாரும் சீதளமா மே! – நீதிவெண்பா

  • G.Ra ஜிரா 11:08 am on May 1, 2013 Permalink | Reply
    Tags: கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார், பத்துப்பாட்டு, பெரும்பாணாற்றுப்படை, பேரரசு   

    ”மா”வடு 

    கோடை வந்தாலே மாமரங்களில் மாம்பிஞ்சுகள் நிறைந்து தொங்கும். மாம்பிஞ்சு என்று சொல்வதை விட மாவடு என்ற பெயர்தான் இன்று பிரபலமாக இருக்கின்றது. மாவடு என்றதுமே இரண்டு திரைப்படப் பாடல்கள் நினைவுக்கு வரும்.

    என்னாத்த சொல்வேனுங்கோ வடுமாங்கா ஊறுதுங்கோ
    வடுமாங்கா ஊறச்சொல்லோ தயிர்சாதம் ரெடி பண்ணுங்கோ
    படம் – சிவகாசி
    பாடல் – இயக்குனர் பேரரசு
    இசை – ஸ்ரீகாந்த் தேவா
    பாடியவர்கள் – அனுராதா ஸ்ரீராம், உதித் நாராயண்
    பாடலின் சுட்டி – http://youtu.be/6XXhDTH2iMw

    முத்தான முத்தல்லவோ முதிர்ந்து வந்த முத்தல்லவோ
    ………………
    மாவடு கண்ணல்லவோ மைனாவின் மொழியல்லவோ
    படம் – நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம்
    பாடல் – கவியரசர் கண்ணதாசன்
    இசை – மெல்லிசை மன்னர்கள் எம்.எஸ்.விசுவநாதன் – இராமமூர்த்தி
    பாடியவர் – இசையரசி பி.சுசீலா
    பாடலின் சுட்டி – http://youtu.be/t5zV9id2QP4

    முதல் பாடல் கவித்துவமே இல்லாமல் இருந்தாலும் தயிர்ச்சோற்றுக்கு மாவடு மிகப்பொருத்தம் என்ற உண்மையைச் சொல்கிறது. இரண்டாவது பாடல் மிக இனிமையான பாடல். மாவடு வகிர்ந்தது போன்ற அழகான கண்கள் என்று உவமிக்கிறது.

    சரி. நாம் தயிர்ச்சோற்றுக்கே போகலாம். ஊறுகாய்கள் எல்லாமே தயிர்ச்சோற்றுக்குப் பொருத்தமாக இருந்தாலும் நன்கு ஊறிய வடுமாங்காய் பலரால் விரும்பப்படுவதுதான் உண்மை.

    இப்பொழுதெல்லாம் ஊறுகாய்களை கடைகளிலேயே வாங்கிக் கொள்ளலாம். ஆனால் வீட்டிலேயே செய்யப்படும் மாவடுவுக்கு இணை வேறெதுவும் இல்லை.

    சென்னையில் மாவடு பார்த்துப் பொறுக்கி வாங்க வேண்டுமென்றால் மயிலைதான் சிறந்த இடம். வெறும் வடுமாங்காய்கள் மட்டுமல்ல, ஊறுகாய் செய்வதற்குத் தேவையான எல்லாப் பொருட்களையும் அங்கேயே வாங்கிவிடலாம். பிராமணர்கள் அதிகம் வசிக்கும் பகுதியில் வடுமாங்காய் பிரபலமாக இருப்பது இன்று நேற்று நடப்பதல்ல. கடைச்சங்க காலத்திலேயே அப்படித்தான் இருந்திருக்கிறது.

    கடைச்சங்க இலக்கியங்களில் பத்துப்பாட்டில் தொகுக்கப்பட்ட ஒரு நூல் அந்தணர் வீடுகளில் வடுமாங்காய் பயன்பாட்டில் இருந்ததையும் செய்முறையையும் தெளிவாகக் குறிக்கிறது.

    அந்த நூல்தான் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் எழுதிய பெரும்பாணாற்றுப்படை.

    மறை காப்பாளர் உறை பதிச் சேப்பின்
    ……………………………………….பைந்துணர்
    நெடு மரக் கொக்கின் நறு வடி விதிர்த்த
    தகை மாண் காடியின், வகைபடப் பெறுகுவிர்
    நூல் – பெரும்பாணாற்றுப்படை
    எழுதியவர் – கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்

    இந்த வரிகள் அந்தணர் வீடுகளில் கிடைக்கும் உணவுப் பொருட்களைப் பட்டியல் இடுகின்றது. மாதுளங்காயை எப்படிப் பொரியல் செய்வது என்றும் இந்தப் பாடல் விளக்கும். ஆனாலும் நமக்குத் தேவையான மாவடு பற்றிய வரிகளின் பொருளை மட்டும் பார்க்கலாம்.

    மறைகளை ஓதுகின்றவர்களின் வீடுகளில்
    நெடிய மாமரங்களின் பசுங்கொத்துகளிலிருந்து
    உதிர்க்கப்பட்ட மாவடுக்கள் காடியில் ஊறி
    உண்பதற்கு சோற்றோடு வகைபடப் பெறுவீர்கள்

    காடித்தண்ணீரில் மாவடு ஊற வைக்கப்பட்டு சோற்றோடு கலந்து உண்ணப்பட்டதாம். எப்போது? கிட்டத்தட்ட ஆயிரத்து எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கும் முன்னர்.

    ஆனால் அந்த முறையில்தான் இப்போதும் மாவடுக்கள் ஊறவைக்கப்படுகின்றனவா? இல்லை. இப்போதைய செய்முறையை எளிமையாச் சொல்கிறேன்.

    வடுமாங்காய்களை காம்பு நீக்கி நீரில் அலசிக்கொள்ள வேண்டும். நன்கு கழுவப்பட்ட மாவடுக்களை நிழலில் உலர்த்திக்கொள்ள வேண்டும். சிறிதும் ஈரம் இருக்கக்கூடாது.

    ஆமணக்கு எண்ணெய்யை (விளக்கெண்ணெய்) சிறிதளவு எடுத்துக்கொண்டு மாவடுகளின் மீது பரவலாகப் பரவும்படி கலந்துகொள்ள வேண்டும். சிறிதளவு விளக்கெண்ணெய் மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும். அளவு கூடினால் ”பின்விளைவுகள்” இருக்கும்.

    இந்த மாவடுக்களோடு உப்பு, மிளகாய்த்தூள், கடுகுப்பொடி கலந்து பாத்திரத்தில் போட்டு துணியால் மூடி வைக்க வேண்டும். இரண்டு நாட்கள் கழித்து காலையிலும் மாலையிலும் குலுக்கி விட்டுக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊறி ஊறி நீர் சேர்ந்து மாவடுக்கள் சுண்டிச் சுருங்கி சுவையாகிவிடும். அவ்வளவுதான் செய்முறை.

    என்ன? மாவடு வாங்கப் போகின்றீர்களா? மாவடு ஊறியபின் எனக்கும் ஒரு பாட்டில் நிறைய கொடுங்கள்.

    அன்புடன்,
    ஜிரா

    151/365

     
    • rajnirams 9:13 pm on May 1, 2013 Permalink | Reply

      ஆஹா,அருமை.மாவடுவின் பழமையையும்,செய்முறையையும் விளக்கி நாவில் நீர் ஊற வைத்துவிட்டீர்கள்.பேரும் புகழும் படத்தில் கண்ணதாசன் பாடலிலும் மாவடு வரும்.தானே தனக்குள் ரசிக்க்கின்றாள் பாடலில் கர்ப்பமான மனைவியை பார்த்து பாடுவது,”காலம் வரும் வரை தாயின் வயிற்றிலே கால்கள் உதைத்திடும் நாதம்,பச்சை “மாவடுவை”தேடி போவதன் காரணம் மூன்று மாதம்”என்று. நன்றி.

    • rajnirams 9:16 pm on May 1, 2013 Permalink | Reply

      அருமை.மாவடுவின் பழமையையும்,செய்முறையையும் விளக்கி நாவில் நீர் ஊற வைத்துவிட்டீர்கள்.பேரும் புகழும் படத்தில் கண்ணதாசன் பாடலிலும் மாவடு வரும்.தானே தனக்குள் ரசிக்க்கின்றாள் பாடலில் கர்ப்பமான மனைவியை பார்த்து பாடுவது,”காலம் வரும் வரை தாயின் வயிற்றிலே கால்கள் உதைத்திடும் நாதம்,பச்சை “மாவடுவை”தேடி போவதன் காரணம் மூன்று மாதம்”என்று. நன்றி.

      • GiRa ஜிரா 9:09 am on May 3, 2013 Permalink | Reply

        அடடா! என்ன அழகான பாட்டு. சரியாக எடுத்துச் சொன்னீர்கள். எனக்கும் தானே தனக்குள் ரசிக்கின்றாள் பாட்டு மிகவும் பிடிக்கும். கண்ணதாசன் கண்ணதாசன் தான் 🙂

    • amas32 6:26 am on May 2, 2013 Permalink | Reply

      / கிட்டத்தட்ட ஆயிரத்து எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கும் முன்னர் / அவ்வளவு பழமையான பாடலில் வருகிறதா? அதிசயம்! அதைத் தேடி எடுத்து இந்தப் பதிவில் போட்டு இருக்கிறீர்களே, நன்றி 🙂

      நீங்கள் சமீபத்தில் வந்தப் பாடலையும் பழைய பாடலையும் ஒரே இடத்தில் போடும்போது பழைய பாடல்களின் அருமை தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

      என்ன அருமையாக மாவடு செய்முறை எழுதியுள்ளீர்கள் 🙂

      ரொம்ப நல்ல பதிவு ஜிரா 🙂

      amas32

      • GiRa ஜிரா 9:11 am on May 3, 2013 Permalink | Reply

        ரெண்டாயிரமாண்டு பழைய மாவடு பாருங்க. இது மட்டுமல்ல ரெண்டாயிரமாண்டு சமையற் குறிப்புகளும் இருக்கு. சங்க இலக்கியம் அந்தக் காலத்து வாழ்வியலைக் காட்டும் கண்ணாடி. காற்றில் கோட்டை கட்டாம மக்கள் வாழ்வைப் பற்றி பாட்டு கட்டும்.

        மாவடு ரெசிப்பு சரியா இருக்கா? எதாச்சும் கூட்டிக் கொறைச்சு சொல்லியிருந்தா அதையும் சொல்லிருங்க 🙂

    • anonymous 10:39 am on May 2, 2013 Permalink | Reply

      பாணாற்றுப்படை = அதிலிருந்தே மாவடு எடுத்துக் குடுத்தமை மிக்க சிறப்பு; நன்றி

      அதே பாணாற்றுப்படையில் ஊறுகாய் “ஜா”டி பற்றியும் வரும்;

      இந்தப் பதிவை வாசிக்கும் பெண்களுக்கு ஒரு மனமார்ந்த வேண்டுகோள்;
      = ஊறுகாயை, Bottle-இல் அடைப்பது, அதைக் கொலை செய்வது போல்:)
      = தயவு செய்து கல்சட்டி (அ) “ஜா”டியில் அடைத்து புண்ணியம் பெறுங்கள்:) அந்த வாசமே அலாதி!
      ——-

      //பிராமணர்கள் அதிகம் வசிக்கும் பகுதியில் வடுமாங்காய் பிரபலமாக இருப்பது//

      வடு = முகத்தில் “வடு/தழும்பு” -ன்னு மட்டும் பொருளல்ல
      வடு = “பிஞ்சு/ இளமை”
      பல பிராமணர்களின் அழகிய வீட்டுச் சொல் இது;

      அவா கல்யாணப் பத்திரிகை பார்த்து இருந்தாக் கண்டு புடுச்சிருவீக:)
      “மேற்படி சுபமுஹூர்த்தத்தை நடத்திக் கொடுத்து ***வடுவை*** ஆசீர்வதித்து என்னையும் கௌரவிக்க வேண்டுமாய் கேட்டுக்கொள்கிறேன்”

      இதில் வரும் வடு = சின்னப் பையன்:)
      அதே போல் மா வடு = சின்ன மாங்காய்!

      • anonymous 10:51 am on May 2, 2013 Permalink | Reply

        மாவடு -வில், சில அக்ரஹாரங்களில், மஞ்சப்பொடி/கிழங்கு மஞ்சளும் சேர்ப்பாங்க; நல்லெண்ணெயோடு வாசம் தூக்கலா இருக்கும்:)

        Homemade மாவடு ரொம்ப நாள் கெடாம இருக்கணுமா? = Just drop 1 or 2 ice cubes; It will be ever fresh (கேள்விப்பட்டது – self experience only – No suing allowed:))

        ஆச்சாளுக்கு ஊறுகாயா ஆகாமல் ஆருக்கா(க)
        காய்ச்சாய் வடு மாங்காய்?
        -ன்னு காளமேகம், பெண்களைக் கேலி பண்ணி ஒரு பாட்டு எழுதி இருப்பாரு:))

    • anonymous 11:21 am on May 2, 2013 Permalink | Reply

      முக்கியமா ஒன்னு சொல்லணும் = சிவபெருமான் “மாவடு” கடிச்ச கதை

      சிவபெருமான் ரொம்பக் கருணையே உருவானவரு;
      அவர் கருணை = தனிப் பெரும் கருணை;
      தேவன்/ அசுரன் பேதம் பாக்க மாட்டாரு; பல அசுரர்கள், சிவபெருமானை நோக்கியே தவம் இருப்பதைப் புராணக் கதைகளில் காணலாம்;
      ——

      ஒரு ஊருல ஒரு அன்பர்; பேரு = தாயன்;
      தெனமும், அரிசிச் சோறு – கீரை – மாவடு, சிவபெருமானுக்குக் குடுப்பாரு (நைவேத்தியம்)

      பிராமணர் அல்லர்; வேளாளர்; அதனால் கோயில் ஐயரிடம் குடுத்து நிவேதனம் செய்யச் சொல்வது வழக்கம்;
      (On a sidenote, not only thayir choRu, கீரைச் சோற்றுக்கும் = மாவடு செம Combination)

      இந்த அன்பர், வறுமையில் வாடினாலும், இந்த “மாவடு நைவேத்தியம்” மட்டும் நிறுத்தவே இல்ல;
      ஒரு நாள் புருசனும் பொண்டாட்டியும், கூலி வேலை முடிச்சிட்டு, கோயிலுக்குத் தூக்கிட்டுப் போறாங்க, சோற்றுக் கூடையை;

      அப்போ, கூலி வேலைக் களைப்பினால், கால் தடுக்கி, கீழே விழுந்துடறாங்க…
      மொத்த கீரைச் சோறும், மாவடுவும் = மண்ணுக்குள்:(((
      —–

      அய்யோ, “வீணாப் போயிருச்சே” -ன்னு ஒரு கலக்கம்;
      வாழ்க்கையே வீணாப் போவது கண்ணுக்குத் தெரியாது; ஆனா கொண்டவன் மேல் வச்ச அன்பு வீணாப் போனா மட்டும்..??

      தாயனார், நெல் அறுக்கும் தன் குறுங்கத்தி; அதைத் தன் கழுத்திலே வச்சி அறுக்கத் தொடங்கறாரு:(
      வறுமை + வெறுமையில், வீணாப் போகும் போது தான், இந்த வலி புரியும்;

      அப்போ, கடக் கடக் -ன்னு ஒரு சத்தம்;
      = “மாவடு கடிக்கும் சத்தம்”

      ஈசனுக்கு, முதன் முறையாக, தன் கையாலேயே செஞ்ச மண்சோறு+மாவடு நைவேத்தியம்;
      அவர் கரத்தை, “வேணாம்டா” -ன்னு பற்றிக் கொள்ள,
      “என் கிட்ட வந்துரு” -ன்னு, தன் மார்புறச் சேர்த்துக் கொண்ட சிவபெருமான்;

      கடக், கடக் = மாவடு கடிக்கும் சத்தம், இன்னும் தெளிவாக் கேட்குது….
      இவரே = அரிவாட்டாய நாயனார் திருவடிகளே சரணம்!

      • anonymous 11:28 am on May 2, 2013 Permalink | Reply

        பணம்/ காசு
        உடல் சுகம்
        ஊரில் பெத்த பேரு
        வாழ்க்கையே போனாலும்…

        அந்த “அன்பை” மட்டும் விடாது பிடித்துக் கொண்டு, ஒரு ஓரமாய் வாழும் வாழ்க்கை…
        =இதெல்லாம் முடியுமா?
        =”முடியும்” -ன்னு மனசுக்கு ஊங்கங் குடுப்பதே, இது போல் திருத்தொண்டர் கதை தான்

        மதங்களைக் கடந்த ஈசன்
        “மாவடு கடித்த ஈசன்” = மனவடு களைவான் ஈசன்!

  • என். சொக்கன் 1:58 pm on April 14, 2013 Permalink | Reply  

    கோடைக் காற்று! 

    •  படம்: நினைவெல்லாம் நித்யா
    • பாடல்: நீதானே எந்தன் பொன்வசந்தம்
    • எழுதியவர்: வைரமுத்து
    • இசை: இளையராஜா
    • பாடியவர்: எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியம்
    • Link: http://www.youtube.com/watch?v=wXpq7zoUnLY

    நீ ஆடை, அணிகலன் சூடும் அறைகளில்

    ரோஜா, மல்லிகை வாசம்! முக

    வேர்வைத் துளியது போகும்வரையிலும்

    தென்றல் கவரிகள் வீசும்!

    ’கவரி வீசுதல்’ என்றவுடன், பள்ளியில் தமிழ் படித்த எல்லாருக்கும் சட்டென்று மோசிக்கீரனார் ஞாபகம் வரும்.

    புறநானூறுப் பாடல் ஒன்றில் வரும் பிரபலமான கதை அது. மோசிகீரனார் என்ற இந்தப் புலவர் ஓர் அரசனைச் சந்திக்கச் செல்கிறார். அவன் பெயர் ’சேரமான் தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறை’.

    நல்லவேளை அந்தக் காலத்தில் பாஸ்போர்ட்டெல்லாம் இல்லை. அப்படி இருந்திருந்தால், இந்த ராஜாவின் பெயரை எழுதி முடிப்பதற்குள் அதிலுள்ள பக்கங்கள் அனைத்தும் தீர்ந்துபோயிருக்கும்!

    அது நிற்க, ராஜாவைப் பார்க்கப் போனார் புலவர். ஆனால் அவன் ஊரில் இல்லை. நடந்துவந்த களைப்பில் ஏதோ ஓர் இடத்தில் சுருண்டு படுத்துத் தூங்கிவிட்டார்.

    உண்மையில், அது ‘ஏதோ ஓர் இடம்’ அல்ல. ராஜாவின் அதிகார முரசு வைக்கப்படும் இடம், அதன் பெயர் ‘முரசுக் கட்டில்’. அதில் புலவர் படுத்து உறங்கியது மிகப் பெரிய குற்றம்.

    ஆகவே, திரும்பி வந்த ராஜாவுக்கு மோசிகீரனாரைப் பார்த்துக் கோபம், முரசுக் கட்டிலை அவமானப்படுத்தியவரை வெட்டிவிட எண்ணி வாளை உருவினான்.

    ஆனால், நெருங்கியபிறகுதான் அவர் புலவர் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது, ஆத்திரம் தணிந்தது, வாளைக் கீழே போட்டுவிட்டு, அவருக்குக் கவரி வீசினான்.

    ராஜா கையிலிருந்த அந்தக் கவரியைத் தூக்கி இங்கே தென்றல் கையில் கொடுத்துவிட்டார் வைரமுத்து, இதமான காற்றைப் பார்க்கும்போது, நாயகியின் முக வேர்வையைத் துடைப்பதற்காக அந்தத் தென்றலே நேரில் வந்து கவரி வீசுவதுபோல் இருக்கிறதாம்!

    அது சரி, ‘கவரி மான்’ என்று கேள்விப்படுகிறோமே, அதற்கும் இந்தக் ‘கவரி’க்கும் சம்பந்தம் உண்டா?

    நிச்சயமாக உண்டு. அதற்குமுன்னால், அது ‘கவரி மான்’ அல்ல, ‘கவரி மா’ என்பதுதான் சரியான சொல். மா என்றால் விலங்கு, அது மானாக இருக்கவேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை.

    மாவோ மானோ, அது குளிர்ப் பகுதியில் வாழும் பிராணி, ஆகவே, அதற்கு உடல்முழுதும் நிறைய முடி இருக்கும், அந்த முடி நீங்கினால் இயற்கை ஸ்வெட்டர் இல்லாமல், குளிரைத் தாங்கமுடியாமல் அது இறந்துவிடும், இதை மையமாக வைத்து ‘மயிர்நீப்பின் உயிர்வாழாக் கவரி மா’ என்கிறார்கள், அதைக் கௌரவம் / மானம் போன்றவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தி உவமையாக்குகிறார்கள்.

    போகட்டும், ‘கவரி’ வீசுவதற்கும் ‘கவரி’ மா என்ற பிராணிக்கும் சொல் தொடர்பு எப்படி ஏற்பட்டது?

    ’கவரி’ என்ற வார்த்தையின் பொருள் ’முடி நிறைந்த’ (அல்லது) ‘முடிபோன்ற ஒரு பொருள் நிறைந்த’. இந்த அர்த்தத்தில் இதனை எங்கு வேண்டுமானாலும் பொருத்தலாம்:

    • முடி நிறைந்த விலங்கு : கவரி மா
    • முடியால் செய்யப்பட்ட விசிறி : கவரி
    • முடிபோல் அடர்ந்து வளரும் நெற்பயிர் : கவரி நெல்

    விளையாட்டுப் போட்டிகளின்போது Cheer Girls பல வண்ணங்களில் முடி அடர்ந்தாற்போன்ற தொகுதியைக் கொண்ட ஒரு குச்சியைக் கையில் வைத்து ஆ(ட்)டுகிறார்கள், அதற்கும் அநேகமாக இதே பெயரைச் சூட்டலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

    மறுபடி கவரி என்கிற விசிறிக்கு வருவோம், மோசிகீரனாரைக் கௌரவித்த அரசனும், காதலியின் வியர்வைத் துளியைத் துடைத்த தென்றலும் கையால்தான் கவரி வீசினார்கள். அதுதான் முறை.

    ஆனால், கம்பர் ஓர் இடத்தில் ‘கவரி வீசிய கால்’ என்கிறார். இதென்ன கூத்து? காலால் கவரி வீசுவது வழக்கமில்லையே.

    இங்கே ‘கால்’ என்றால் வலது கால், இடது கால் அல்ல, ’காற்று’ என்று அர்த்தம். ‘கவரி வீசிய கால்’ என்றால், (கையால்) கவரி வீச, அதனால் எழுந்த காற்று!

    ***

    என். சொக்கன் …

    14 04 2013

     
    • GiRa ஜிரா 2:23 pm on April 14, 2013 Permalink | Reply

      அழகான பதிவு. பொதுவில் மா என்பது விலங்கைக் குறிப்பதாகத்தான் அமையும். கவரிமா என்றால் நேரடிப் பொருள் மயிர் நிறைந்த விலங்கு என்பதுதான்.

      ஆனால் பல இலக்கியங்களில் கவரிமா என்பது எருமையைக் குறிக்கும் சொல்லாகத்தான் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

      திருச்செந்தூர் பிள்ளைத்தமிழைப் பகழிக்கூத்தர் சொல்வது என்னவென்றால்,
      பூம்பா சடைப்பங் கயத்தடத்திற்
      புனிற்றுக்கவரி முலைநெரித்துப்
      பொழியும் அமுதம்

      தாமரை பூத்த குளத்தில் இறங்கிக் கலக்கும் கன்று ஈன்ற (புனிற்றுக்) எருமை(கவரி)யானது பாலைப் பொழிந்தது

      திருத்தக்கதேவரும் கவரியை எருமை என்றே கூறுகிறார்.

    • amas32 (@amas32) 5:52 pm on April 14, 2013 Permalink | Reply

      pom poms are what the cheer leaders have in their hands. கவரி என்று நல்ல பெயர் சூட்டியுள்ளீர்கள் 🙂

      வைரமுத்துவிற்கு அபார கற்பனை வளம். தென்றல் கவரிகள் வீசும் என்று சொல்லிவிட்டார். கை விசிறியோ மின் விசிறியோ இல்லாமல் பூந்தென்றல் பெண்ணினின் வியர்வைத் துளிகளைப் போக்கிவிடும் என்று காதலன் பாடுவது அழகு. இந்த வரிகளைப் படிக்கும் பொழுது காதலன் காதலியை ஒரு அரசகுமாரியை பாவிப்பது போல பாவிக்கிறேன் என்று எண்ண வைக்கிறார் கவிஞர்.

      amas32

    • Saba-Thambi 6:33 pm on April 15, 2013 Permalink | Reply

      சமர்த்தான சாமரம் ! வாழ்த்துக்கள்

  • G.Ra ஜிரா 11:13 am on April 13, 2013 Permalink | Reply
    Tags: கதீஜா, , தொல்காப்பியர், மு.கருணாநிதி   

    ஆசை நூறு வகை, அறிவோ ஏழு வகை 

    தொலைக்காட்சியில் செம்மொழிப் பாடல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அதில் பி.சுசீலா சிலவரிகளைப் பாடிக் கொண்டிருந்தார். அந்த வரிகளைக் கேட்கும் போது ஒரு சிந்தனை தோன்றியது. முதலில் அந்த வரிகளைத் தருகிறேன். பிறகு எனது சிந்தனையைச் சொல்கிறேன்.

    ஓரறிவு முதல் ஆறறிவு உயிரனம் வரையிலும்
    உணர்ந்திடும் உடலமைப்பைப் பகுத்துக் கூறும்
    பாடல் – கலைஞர் கருணாநிதி
    பாடியவர் – இசையரசி பி.சுசீலா
    இசை – இசைப்புயல் ஏ.ஆர்.ரகுமான்
    பாடலின் சுட்டி – http://youtu.be/OSP0dxLymcM

    ஆறறிவுள்ள மனிதன் என்று அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வோம். ஆனால் அந்த ஆறறிவு என்னென்ன என்று யாருக்காவது தெரியுமா? தொல்காப்பியத்தில் அதற்காக விளக்கம் இருக்கிறது. அந்த விளக்கத்தைப் பார்க்கும் முன் அறிவு என்றால் என்ன என்று பார்க்க வேண்டும்.

    பழந்தமிழில் பெயர்கள் பொருளோடுதான் வைக்கப்பட்டன. அறிவதனால் அது அறிவு எனப்பட்டது. எண்ணி இடுவது ஈடு. சுடுவது சூடு என்பது போல அறிவது அறிவு.

    ஒரு உயிர் எப்படியெல்லாம் தன்னைச் சுற்றியுள்ளவைகளை அறிகின்றதோ அதை வைத்துதான் அந்த உயிர் எத்தனை அறிவுகள் கொண்டது என்று கருதப்படுகிறது. சரி. தொல்காப்பிய வரிகள் என்ன சொல்கின்றன என்று பார்க்கலாம்.

    ஒன்று அறிவதுவே உற்று அறிவதுவே
    இரண்டு அறிவதுவே அதனொடு நாவே
    மூன்று அறிவதுவே அவற்றொடு மூக்கே
    நான்கு அறிவதுவே அவற்றொடு கண்ணே
    ஐந்து அறிவதுவே அவற்றொடு செவியே
    ஆறு அறிவதுவே அவற்றொடு மனனே
    நேரிதின் உணர்ந்தோர் நெறிப்படுத்தினரே
    நூல் – தொல்காப்பியம்
    அதிகாரம் – பொருளதிகாரம்
    திணை – மரபியல்

    ஒன்று அறிவதுவே உற்று அறிவதுவே
    ஓரறிவு உள்ள உயிர்கள் உடம்பால் உலகத்தை அறியும். உடம்பினால் தட்பம், வெட்பம், வன்மை, மென்மை ஆகியவைகளை ஓரறிவினால் அறியும்.

    இரண்டு அறிவதுவே அதனொடு நாவே
    ஈரறிவு உள்ள உயிரினங்கள் உடம்பினாலும் நாவினாலும் உலகை அறியும். உடம்பினால் ஓரறிவு உயிரினங்கள் அறிகின்ற அனைத்தையும் அறிந்து நாவினால் பலவிதச் சுவைகளையும் ஈரறிவுள்ள உயிரினங்கள் அறியும்.

    மூன்று அறிவதுவே அவற்றொடு மூக்கே
    உடம்போடும் நாவோடும் அறிவதோடு மூக்கினாலும் அறிகின்ற உயிர்களை மூன்றறிவுள்ளவை என்பார்கள். மூக்கினால் நாற்றங்களையும் அந்த உயிரினங்கள் அறிந்துகொள்ள முடியும்.

    நான்கு அறிவதுவே அவற்றொடு கண்ணே
    உடம்பு, நாக்கு. மூக்கு ஆகியவைகளோடு கண்களாலும் உணர்வது நான்கறிவு எனப்படும். இந்த நான்காவது அறிவினால் மூன்று அறிவுகளை அறிவதோடு கூடுதலாகக் கண்களால் நிறங்களையும் உருவங்களையும் அறிய முடியும்.

    ஐந்து அறிவதுவே அவற்றொடு செவியே
    ஐந்து விதமான அறிவுகளை உணர்வதற்கு உடம்பு, வாய், மூக்கு, கண்களோடு செவியும் உதவுகின்றது. நான்கு அறிவுகளோடு கூடுதலாக செவியினால் ஓசைகளை ஐந்தறிவு உயிர்கள் அறியும்.

    ஆறு அறிவதுவே அவற்றொடு மனனே
    ஐந்து அறிவுகள் மாக்களோடு நிற்க, ஆறறிவினால் மனிதன் மேலும் உணர்ந்தான். அதற்குக் காரணம் அவனுடைய மனம். அந்த மனதினால் உண்டாகும் சிந்திக்கும் திறன் ஆறாவது அறிவாகும்.

    இப்போது ஆறு அறிவுகளையும் புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள். ஏழாவது அறிவு என்று ஒன்றையும் பட்டியலிட்டிருக்கிறார் வைரமுத்து. ஆம். எந்திரன் திரைப்படத்துக்காக எழுதிய பாடலில்தான் ஏழாம் அறிவு பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார்.

    புதிய மனிதா பூமிக்கு வா
    எக்கை வார்த்து சிலிக்கான் சேர்த்து
    வயரூட்டி உயிரூட்டி ஹார்ட் டிஸ்க்கில் நினைவூட்டி
    அழியாத உடலோடு வடியாத உயிரோடு
    ஆறாம் அறிவை அரைத்து ஊற்றி
    ஏழாம் அறிவை எழுப்பும் முயற்சி
    பாடல் – வைரமுத்து
    இசை – ஏ.ஆர்.ரகுமான்
    பாடியவர்கள் – எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியம், ஏ.ஆர்.ரகுமான், கதிஜா
    படம் – எந்திரன்
    பாடலின் சுட்டி – http://youtu.be/ZkZ6eNBxZ8E

    ஆறு அறிவுகளால் ஒரு இயந்திர மனிதனை உருவாக்கி அந்த எந்திரனுக்கு ஏழாவது அறிவைத் தட்டி எழுப்பும் முயற்சியை “ஆறாம் அறிவை அரைத்து ஊற்றி ஏழாம் அறிவை எழுப்பும் முயற்சி” என்று எழுதியிருக்கிறார்.

    உயிருள்ளவைகளுக்கு உள்ளது அதிகபட்சமாக ஆறு அறிவுகள்தான். ஆனால் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட எந்திரத்துக்கு உண்டாவது ஏழாவது அறிவு என்பது ஒரு அறிவார்ந்த கற்பனைதான்.

    அன்புடன்,
    ஜிரா

    133/365

     
    • amas32 (@amas32) 10:28 pm on April 13, 2013 Permalink | Reply

      மூன்று பாடலையும் நன்றாக சம்பந்தப் படுத்தி எழுதியிருக்கீங்க. கலைஞர் பாடலின் முதல் வரியை கவனித்து, ஆறு அறிவை விளக்க தொல்காப்பியப் பாடலைத் துணைக்கழைத்து, வைரமுத்து எழுதிய ரோபோ பாட்டில் குறிப்பிட்ட ஏழாம் அறிவைப் பற்றியும் கோடிட்டுக் காட்டியது அருமை.

      amas32

      • GiRa ஜிரா 11:19 am on April 14, 2013 Permalink | Reply

        நன்றி அம்மா 🙂

    • Saba-Thambi 6:19 am on April 14, 2013 Permalink | Reply

      அருமையிலும் அருமை! மிக்க நன்றி.
      “ஓரறிவு முதல் ஆறறிவு உயிரனம் வரையிலும்….” அழகான பாடல்

      உண்பது நாழி? உடுப்பது ….. ? இன்னும் இந்த வரிகள் எனது அறிவுக்கு எட்டவில்லை.
      விளக்குவீர்களா?

      • GiRa ஜிரா 11:43 am on April 14, 2013 Permalink | Reply

        உண்பது நாழி. உடுப்பது முழம்.

        முழம் என்பது நீள அளவை. மானம் காக்க ஒரு முழம் துணி போதும். உயிர் வாழ்வதற்கான அடிப்படைத் தேவை முழம் துணியும் நாழிச் சோறும் என்பது கருத்து.

    • nizamhm1944 5:32 pm on November 23, 2013 Permalink | Reply

      றோபோ Robot, தனக்குள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள குறிப்பட்ட, வரையறுக்கப்பட்ட தகவல்களை நடைமுறைப்படுத்துவது. சொன்னதைச் சொல்லும் கிளியிலிருந்து சற்று மேம்பட்டு, சொன்னதைச் செய்வது. அதன் அறிவு மனித முளையுள் அடங்கியதே!

      அது தன்னிடமுள்ள தகவல்களை ஏதோ காரணத்தால் பிழையாக விளங்கிக் கொண்டால்கூட எதையெதை எல்லாமோ செய்துவிடும் . “கையில் கட்டி அதை வெட்டு“ என்பதை “கையைக் கட்டி அதை ‌வெட்டு“ என விளங்கிக் கொண்டால் அதற்குரிய கயிறும், ஆயுதமும் அதன் கையில் வழங்கப்பட்டு இருந்தால், கையைக் கட்டி கையையே வெட்டிவிடும். ஆறாவதறிவு அனைத்தையும் பகுத்து அறிவது.

      றோபோவைப் புகழ நினைத்து இறையறிவைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு விட முடியாது. ஆறாவதறிவின் வெளிப்பாடுதான் றோபோவும்.

      ஆறாவதறிவு இவ்வுலகையும் வென்று மறுவுலகிலும் வாழவைக்கும். புலவர்கள் இன்றும் சந்திரனைப் பெண்ணின முகத்திற்கு ஒப்பிட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றனர்.

  • என். சொக்கன் 2:04 pm on April 9, 2013 Permalink | Reply  

    விருந்தினர் பதிவு : தோட்டம் 

    பாடல் : யாரும் விளையாடும் தோட்டம்.

    படம்: நாடோடித் தென்றல்.

    எழுதி இசையமைத்தவர்: இளையராஜா.

    பாடியோர் : சித்ரா,மனோ.

    இளையராஜாவை நாம் இசையமைப்பாளராகக் கொண்டாடிய அளவிற்கு, பாடலாசிரியராகக் கொண்டாடவில்லை என்று படுகிறது. மெட்டுகள் மட்டுமல்ல,மெட்டுகளுக்கேற்ப எளிமையினும் எளிமையான வார்த்தைகளைப் போட்டு, அருமையாக அமர வைப்பது இராஜாவிற்கு கை வந்த கலை. உதாரணத்திற்கு ‘யாரும் விளையாடும் தோட்டம்’ (நாடோடித் தென்றல்) பாடலை எடுத்துக் கொள்வோம். வாத்து மேய்க்கும் நாடோடிக் குழுவைச் சேர்ந்த ஒரு பெண், புது இடமொன்றை கண்டடைய வேண்டிச் செல்லும் வழியில் பாடும் பாடல்.

    “போட்டாலும் பொறுத்துக்கொண்டு,

    பொன்னு தரும் சாமி;

    இந்த மண்ணு நம்ம பூமி”

    என்று ‘நிலமெனும் நல்லாளை’ இறை வணக்கம் போல வைத்துப் புகழ்ந்து விட்டு, அவளுடைய வாழ்வியல் தேவைக்கு வருகிறாள் நாயகி.

    “கோபங்கள் வேணாம் கொஞ்சம் ஆறப் போடு

    ஆறோடும் ஊரப் பார்த்து டேராப் போடு”

    இவளுடைய தொழிலோ வாத்து மேய்த்தல். வாத்துகளுக்கு இன்றியமையாதது நீர். போலவே மனிதர்களுக்கும். ஆதலால், ஆறைப் பார்த்துப் போடு டேரா! எளிமையாக வரும் கிராமியத் தமிழில் இந்த ‘டேரா’ என்ற வடமொழிச் சொல் இடறுகிறதா…? டேரா என்றால் ஓரிடத்தில் தற்காலிகமாக‌ குடில் அமைத்துத் தங்குதல். (சீக்கிய மத குரு இராம் ராய் என்பவர்,பள்ளத்தாக்கு ஒன்றில் குடிலமைத்துத் தங்கியதாலேயே, அவ்வூருக்கு ‘டேராடூன்’ என்று பெயர் வந்தது) பஞ்சம் பிழைக்க வந்தவர்கள் கொஞ்சம் நீக்கு போக்குடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதால், அந்த கோபங்கள் வேண்டாமெனும் சிறு அறிவுரை. இதே பாடலின் சரணத்தில் வரும் மற்றொரு வரியான “ஆறு என்ன ஏரி என்ன நீரு ஒண்ணு” என்பதைப் பார்த்தால் சிறு விஷயமாகத் தோன்றலாம். மாநிலங்களுக்கிடையிலான சமகால நீர் அரசியலைப் பொருத்திப் பாருங்கள்.விளங்கும்!

    பல்லவியில், தன் வாழ்வியலைப் பாடியவள், சரணத்தில் ஊர் அடைந்ததற்கான மகிழ்ச்சியைப் பாடுகிறாள்.  ”ஆஹா! இந்த ஊர்ல் மணிமாடம்,பள்ளிக்கூடம்ல்லாம் இருக்கு. என்ன, ஊர் மனுஷங்களுக்குள்ளதான் சின்ன சின்ன வம்பு தும்பு இருக்கு. அதனலென்ன, எல்லா ஊர்லயும் இருக்கறதுதானே.” என்பது மாதிரியான சமாதானத்துடன் கூடிய மகிழ்ச்சி!

    “தேடவும் பள்ளு பாடவும் பள்ளிக்கூடம் உண்டு”

    இங்கு பள்ளு என்பது தமிழின் சிற்றிலக்கியங்களுள் ஒன்று. ’ஆடுவோமே, பள்ளு பாடுவோமே’ என்ற சுதந்திர தினப் பாடல் நினைவிற்கு வருகிறதா..? மேலும் பள்ளு என்பதில் ஞானப்பள்ளு, சீர்காழி பள்ளு, குற்றாலப் பள்ளு என பலவகைகள் உண்டு. அது சரி, ஏன் குறிப்பாக ‘பள்ளு’வைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். ஒரு குறவஞ்சியையோ, பரணியையோ, உலாவையோ பாடியிருக்கக் கூடாதா..? காரணம் இருக்கிறது. பாடலின் நாயகி, ஆற்றைத் தேடிப் போகின்றாள். ஆறு என்பது மருதத்திணையின் நீராதாரம். ’பள்ளு’ -வும் கூட மருத நிலத்தின் இலக்கியம். அதனால்தான் அவ்வூரின் பள்ளிக்கூடத்தில், குறிப்பாக பள்ளு-வைப் பாடுகிறார்கள். பள்ளிக்கூடம் என்பதை கலையரங்கம் மாதிரியாதனாகக் கூட புரிந்து கொள்ளலாம்.

    அடுத்ததாக, பாடலில் வருவது குறும்பு எபிசோட். ஊர் தேடி வருமவளை, நாயகன் கலாய்க்கும் பகுதி.

    “டேராவை பார்த்து போடு ஓலத்தோடு

    வேறூரு போய்ச்சேரு நேரத்தோடு”

    வாத்துகளோடு சேர்த்து, அவளை மட்டம் தட்டுவதோடு அவளுடையப் பாடலையும் ‘ஓலம்’ என்கிறான். இதைத்தான் மதுரைப் பக்கம் ’உடைசலைக் கொடுத்தல்’ என்பார்கள். தொடர்ந்து வரும் வரிகளில்,

    ”சேராத தாமரைப்பூ தண்ணி போலே

    மாறாதே எங்க வாழ்வு வானம் போலே”

    எனப் பாடுகிறாள். ஏனோ இராஜாவின் வரிகளில் தொனிக்கும் மென் சோகம் பாடகி சித்ராவின் குரலில் தொனிக்கவில்லை என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து. எத்தனையோ பூக்கள் இருக்க ஏன் தாமரைப் பூ..? again மருத நிலம். ஆமாம், மருத நிலத்திற்குரிய பூக்களுள் ஒன்று தாமரை. of course, தாமரை இலையில்தான் தண்ணீர் சேராது!

    ராஜூ

    பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாம் மதுரைப் பக்கம். கடந்த ஆறாண்டுகளாக தமிழிணைய வாசி. இது அது என்று வகை தொகையின்றி எல்லாவற்றிலும் நுனிப்புல் மேய்வது பிடித்த செயல்.

    வலைப்பூ : – http://www.tucklasssu.blogspot.com
    ட்விட்டரில் : – http://www.twitter.com/naaraju

     
  • G.Ra ஜிரா 11:47 am on April 7, 2013 Permalink | Reply  

    மூன்றெழுத்தில் மூச்சிருக்கும் 

    வாழ்க்கையில் கடன் வாங்காதார் யார்? இன்றைக்கு உலகமே கடனில் இயங்குகிறது. கடனுக்காக இயங்குகிறது. வீட்டுக் கடன், வண்டிக் கடன், தனிப்பட்ட கடன், சம்பளக் கடன் என்று எத்தனையெத்தனையோ கடன்கள்.

    இதையெல்லாம் தெரிந்துதானோ என்னவோ விஸ்வரூபம் திரைப்படத்தில் கவியரசர் கண்ணதாசன் இப்படி எழுதினார்.

    நான் பட்ட கடன் எத்தனையோ பூமியில் பிறந்து
    அடைபட்ட கடன் எதுவுமில்லை ஆயிரம் இருந்து செல்வம் ஆயிரம் இருந்து

    மகாபாரதத்தில் வரும் கர்ணன் கூட செஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்க்க உயிரையே கொடுத்தான். அதைக் கர்ணன் படத்தில் கவியரசர் இப்படியும் எழுதியிருக்கிறார்.

    செஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்க்க
    சேராத இடம் சேர்ந்து வஞ்சத்தில் வீழ்ந்தாயடா
    கர்ணா.. வஞ்சகன் கண்ணனடா!

    கடன் வாங்கி விட்டால் உயிரைக் கூட கொடுத்து அடைக்க வேண்டி வரும் என்பதற்கு கர்ணன் கதை நல்ல எடுத்துக்காட்டு. ஆனாலும் “வஞ்சகன் கண்ணனடா” என்று சொல்வதன் வழியாக நாம் வாங்கும் கடனுக்கும் காரணம் கடவுளே என்று சொல்கிறார் கண்ணதாசன். அவனின்றி ஒரு அணுவும் அசையாத போது கடன் மட்டும் எப்படி அசையும்?!

    கடன் வாங்கியவருக்கு மட்டுமே துன்பம் கொடுக்கும். கொடுத்தவருக்கு இன்பம்தான். வட்டி என்னும் இன்பம் பெருகிப் பெருகி வரும். அதைச் சொல்லத்தான் பட்டினத்தில் பூதம் திரைப்படத்தில் கவியரசர் கண்ணதாசன் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்.

    உலகத்தில் சிறந்தது எது
    ஒரு உருவமில்லாதது எது
    ஆளுக்கு ஆள் தருவதுண்டு
    அசலுக்கு மேலும் வளர்வதுண்டு
    உலகத்தில் சிறந்தது வட்டி

    ஆனால் கண்ணதாசன் காலம் இப்போது இல்லை. நிறைய மாற்றங்கள். கடன் அட்டையைப் (credit card) பெருமையாக பையில் எடுத்துக் கொண்டுதானே வாசலைத் தாண்டுகிறோம். இந்தச் சூழ்நிலையில் பாட்டு எழுதுகின்றவர்கள் கடன் வாங்கினால் தப்பில்லை என்றுதான் எழுதுவார்கள். நாடே கடன் வாங்குகிறது. பிறகென்ன என்ற எண்ணம் நாட்டின் வேர் வரை பரவிவிட்டதே!

    ஈஸ்வரா வானும் மண்ணும் ஃபிரண்ட்ஷிப் பண்ணுது
    உன்னால் ஈஸ்வரா
    ………………………………………………….
    கிளியின் சிறகு கடன் கேட்கலாம் தப்பில்லை

    ஒருவகையில் மக்கள் மனநிலையின் ஓட்டத்தைத்தான் வைரமுத்து அவர்கள் எழுதிய இந்தப் பாடல் காட்டுகின்றது. கண்ணதாசன் காலத்துக்கும் இன்றைய காலத்துக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் ஒரு பாடல் வந்தது. அதுவும் கடன் பாட்டுதான்.

    பெத்து எடுத்தவதான் என்ன தத்து கொடுத்துப்புட்டா
    பெத்த கடனுக்குதான் என்ன வித்து வட்டியக் கட்டிப்புட்டா

    மு.மேத்தா இந்தப் பாட்டை எழுதினார். இவர் கடனுக்காக உயிரைக் கொடுக்கும் கண்ணதாசன் காலத்துக்கும் கடன் வாங்கினால் தப்பேயில்லை என்னும் புதிய உலகத்துக்கும் இடைப்பட்டவர். கடனின் சோகம் புரிந்தவர். ஆனால் எதையாவது கொடுத்து அடைத்து விட முடியும் என்று நம்புகின்றவர். ஆனாலும் வட்டி கட்டியே வாழ்க்கை முடிந்து விடும் என்று நொந்து கொள்கிறார்.

    கதைப்படி பெற்ற தாயால் வளர்க்கப்படாத மகன் பாட்டு அது. பெற்ற கடனைத் தீர்ப்பதற்காக அன்னை மகனையே விற்று வட்டி கட்டியதாகப் பாடுகின்றார். ஆனால் பெற்ற கடன் தீர்க்கக் கூடியதா? அதனால்தான் ”வட்டியைக் கட்டிப்புட்டா” என்று பாடுகிறார். அசல் இன்னும் தீர்க்கப்படாமலேயே இருக்கிறது.

    கடன் பிரச்சனை சங்ககாலத்திலேயே இருந்திருக்கிறது. அதையும் ஒரு பெண் எடுத்து எழுதியிருக்கிறார். அவர் பெயர் பொன்முடியார். ஒருவரிடம் இருந்து வாங்கினால்தான் அது கடன் என்பதில்லை. நாம் செய்ய வேண்டிய கடமை என்பதே ஒரு கடன் என்று எண்ணும் உயர்ந்த பண்புடைய காலத்தவர் இவர். செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்யாத ஒவ்வொருவரும் கடன்காரரே என்ற இவரது கருத்து மிகச் சிறந்தது.

    ஈன்று புறந்தருதல் என் தலைக் கடனே
    சான்றோன் ஆக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே
    வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே
    நன்னடை நல்கல் வேந்தற்குக் கடனே
    ஒளிறு வாள் அருஞ் சமம் முருக்கி
    களிறு எறிந்து பெயர்தல் காளைக்குக் கடனே
    நூல் – புறனானூறு
    எழுதியவர் – பொன்முடியார்
    திணை – வாகை
    துறை – மூதில்முல்லை

    பெற்று நான்கு பேர் பார்க்க சிறப்பாக வளர்ப்பது ஒரு தாயின் கடன்(கடமை)
    பிள்ளைக்குத் தக்க கல்வியைக் கொடுத்து சான்றோனாக்குவது தந்தையின் கடன்(கடமை)
    செயலுக்குரிய வேல் போன்ற கருவிகளைச் செய்து கொடுத்தல் கொல்லற்கு கடன்(கடமை)
    நல்ல நெறிமுறைகளை நடைமுறைகளை செயல்படுத்துவது அரசாள்கின்றவரின் கடன்(கடமை)
    கடமை என்னும் போரில் களிறு போன்ற பிரச்சனைகளை வென்று மீளல் பிள்ளைகளின் கடன்(கடமை)

    ஒரு தாய் எழுதிய பாட்டல்லவா. அதனால்தான் நல்ல கருத்துகளை நயமகாகப் படைத்துள்ளார். இந்தப் பாடல்களின் வழியாக கடன் மீதான பார்வை காலகாலமாக மாறிக் கொண்டே வந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம்.

    முடிப்பதற்கு முன்னால் ஒரு செய்தி. “கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல் கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன்” என்று ஒரு சொற்றொடர் பிரபலமானது. இதைக் கம்பர் சொன்னதாகச் சொல்வார்கள். ஆனால் கம்பராமாயணத்தில் இப்படி ஒரு வரியே இல்லை.

    பதிவில் இடம் பெற்ற பாடல்கள்
    நான் பட்ட கடன் எத்தனையோ (இசை-மெல்லிசை மன்னர்) – http://youtu.be/SxeODtxmL9M
    உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளம் (இசை-மெல்லிசை மன்னர்) – http://youtu.be/GxG9EzeAXi4
    உலகத்தில் சிறந்தது எது (இசை-ஆர்.கோவர்தனம்) – கிடைக்கவில்லை
    பெத்த கடனுக்குதான் (இசை-இசைஞானி இளையராஜா) – http://youtu.be/XH9_BooSMtU
    ஈஸ்வரா வானும் மண்ணும் (இசை-தேவா) – http://youtu.be/wkv4XZb07Eo

    அன்புடன்,
    ஜிரா

    127/365

     
    • amas32 (@amas32) 6:21 pm on April 7, 2013 Permalink | Reply

      கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன் என்பது கம்ப இராமயணத்தில் வராவிட்டாலும் அந்த உணர்வு என்னமோ உண்மை தான். எந்தக் கடனையும் செஞ்சோற்றுக் கடனோ, நன்றிக் கடனோ, பணக் கடனோ ஏதுவாக இருந்தாலும் அதைத் திருப்பிச் செலுத்தும் வரை மனத்தில் ஒரு தாக்கத்தையும் அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்திக கொண்டே இருக்கும். அதைத் திருப்பித் தந்த பிறகு தான் நிம்மதி நம்மை தழுவும்.

      amas32

      • suri 1:42 am on April 27, 2013 Permalink | Reply

        naan patta kadan song was written
        by vaalee

    • GiRa ஜிரா 10:44 pm on April 7, 2013 Permalink | Reply

      உண்மைதான். கடன் இருக்கும் வரையில் நிம்மதி இருக்கத்தான் செய்யாது. ஆண்டவன் அருளினால்தான் எந்த நிலையிலிருந்தும் மீள முடியும்.

    • Raghu 8:03 pm on August 22, 2014 Permalink | Reply

      கடன் பட்டார் நெஞ்சம் போல கலங்கினான் இலங்கை வேந்தன் – திரு வி க

  • G.Ra ஜிரா 10:33 am on April 4, 2013 Permalink | Reply  

    எப்பொழுதும் உன் கற்பனைகள் 

    சுப்ரமணியபுரம் திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற கண்கள் இரண்டால் உன் கண்கள் இரண்டால் பாடலைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளை நடத்திக் கொண்டிருந்த ஜேம்ஸ் வசந்தன், ஒரு இசையமைப்பாளராக உருமாறிய திரைப்படம் அது. பாடலும் மிக இனிய பாடல். கவிஞர் தாமரை எழுதி பெள்ளி ராஜும் தீபா மரியமும் இனிமையாகப் பாடிய பாடல்.

    பாடலை ரசித்துக் கொண்டிருந்த போது நடுவில் வந்த ஒருவரி என் சிந்தனையைத் தூண்டியது.

    இரவும் அல்லாத பகலும் அல்லாத
    பொழுதுகள் உன்னோடு கழியுமா

    மேலே சொன்ன வரிகள்தான் என்னுடைய சிந்தனையைத் தூண்டியவை. இன்னும் சொல்லப் போனால் இந்த வரிகளுக்குள் தனக்கும் கவிதை இலக்கணம் தெரியும் என்று நிருபித்திருக்கிறார் தாமரை.

    ஆம். காதல் பாடல்களை எழுதுவதற்கும் இலக்கணம் உண்டு. அதற்கு அகத்திணையியல் என்று பெயர். எல்லா தமிழ் இலக்கண நூல்களிலும் பொதுவாக விளக்கப்படும். இருப்பதில் பழையதான தொல்காப்பியத்திலும் அகத்திணையியல் உண்டு. அகத்தியம் என்னும் அழிந்த நூலிலும் அகத்திணையியல் இருந்தாலும் தொல்காப்பியர் தனது தொல்காப்பியத்தில் புதுமைகளைச் செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

    சரி. இலக்கணத்துக்கு வருவோம். அகத்திணைப் பாடல்கள் என்று சொல்லிவிட்டாலும், அவைகளை குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை என்று ஐந்து திணைகளாகப் பிரிக்கின்றார்கள்.

    இந்தத் திணைகளைக் குறிக்கும் பொருட்கள் பாடலில் இருக்க வேண்டும். கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக முருகக் கடவுளைப் பற்றி வந்தால் அந்தப் பாடல் குறிஞ்சித்திணையைச் சேர்ந்தது. வயல்வெளிகளையும் அங்குள்ள விளைபொருட்களையும் சொன்னால் அந்தப் பாடல் மருதத்திணையைச் சேரும்.

    இப்படியாகத் திணைகளைக் குறிக்கும் பொருட்களையும் மூன்று வகைகளாகப் பிரித்தார்கள். அவை முதற்பொருள், உரிப்பொருள் மற்றும் கருப்பொருள் எனப்படும்.

    இந்த முதற்பொருளில் வரும் ஒரு பொருள்தான் பொழுது. பொதுவில் முதற்பொருள் என்பது நிலத்தையும் பொழுதையும் குறிக்கும்.

    முதல் எனப்படுவது நிலம் பொழுது இரண்டின்
    இயல்பு என மொழிப இயல்பு உணர்ந்தோரே

    ஒரு பாடலின் முதற்பொருளாவது அந்தப் பாடல் சொல்லும் நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் நிலம் மற்றும் நடக்கின்ற பொழுது.

    குறிஞ்சி – மலையும் மலை சார்ந்த நிலமும்
    முல்லை – காடும் காடு சார்ந்த நிலமும்
    மருதம் – வயலும் வயல் சார்ந்த நிலமும்
    நெய்தல் – கடலும் கடல் சார்ந்த நிலமும்
    பாலை – மணலும் மணல் சார்ந்த நிலமும் அல்லது தம் இயல்பில் திரிந்த ஏனைய நிலங்கள்

    இந்த ஐவகை நிலங்களுக்குப் பொழுதுகள் உண்டு. அவைகளும் இரண்டு வகைப்படும். அவை பெரும்பொழுது என்றும் சிறு பொழுது என்றும் வகைப்படும்.

    ஒவ்வொரு நிலத்துக்குரிய பொழுதுகளைப் பார்க்கும் முன்னர் பெரும்பொழுதுக்கும் சிறுபொழுதுக்கும் விளக்கத்தைப் பார்க்கலாம்.

    ஒரு ஆண்டைப் பிரித்தால் வருகின்றவை பெரும்பொழுதுகள். ஒரு நாளைப் பிரித்தால் வருகின்றவை சிறுபொழுதுகள்.

    பெரும் பொழுதுகள் – கார், கூதிர், முன்பனி, பின்பனி, இளவேனில், வேனில்
    சிறு பொழுதுகள் – மாலை, யாமம், வைகறை, காலை, நண்பகல், பிற்பகல்

    ஆறு பெரும் பொழுதுகளையும் ஆறு சிறுபொழுதுகளையும் புரிந்து கொண்டோம். இனி எந்தெந்தத் திணைக்கு எந்தெந்தப் பொழுதுகள் என்று பார்க்கலாம்.

    முல்லைத் திணை – கார்காலமும் மாலைப் பொழுதும்
    குறிஞ்சித் திணை – கூதிர் காலமும் யாமப் பொழுதும்
    மருதத் திணை – வைகறையும் எல்லாப் பருவ காலங்களும்
    நெய்தல் திணை – பிற்பகலும் எல்லாப் பருவ காலங்களும்
    பாலைத் திணை – நண்பகலும் வேனிற் காலமும்

    கங்கை அமரன் எழுதிய ”அந்தி வரும் நேரம் வந்ததொரு ராகம்” என்றொரு பாடல் உண்டு. அந்தப் பாடலில் அந்தி வந்திருக்கிறது. அந்தி சாய்வது மாலை நேரம். அப்படியானால் இந்தப் பாடல் வரி முல்லைத்திணை என்று சொல்லலாம்.

    வைரமுத்துவின் ஒரு பாடலைச் சொல்கிறேன். முயற்சி செய்து பாருங்கள்.
    பகலும் இரவும் உரசிக் கொள்ளும்
    அந்திப் பொழுதில் வந்துவிடு
    அலைகள் உரசும் கரையில் இருப்பேன்
    உயிரைத் திருப்பித் தந்து விடு

    என்ன, கண்டுபிடித்து விட்டீர்களா? கண்டுபிடிக்க முடியவில்லையா? இந்தப் பாடலில் அந்திப் பொழுது வருவதால் முல்லைத்திணையிலும் சேர்க்கலாம். அலைகளும் கடற்கரையும் பாடலில் வருகின்றன. அதனால் நெய்தற் திணையிலும் சேர்க்கலாம். ஆனால் இலக்கணப்படி ஒரு பாடல் ஒரு திணையில்தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால் திணை மயக்கமாக ஒன்றிரண்டு பொருட்கள் கலந்து வரலாம். ஆனாலும் பெரும்பாலான பொருட்களின் படிதான் திணையை முடிவு செய்ய வேண்டும்.

    சரி. தொடங்கிய இடத்துக்கு வருவோம். இரவும் அல்லாத பகலும் அல்லாத வரிகளை வைத்து கண்கள் இரண்டால் பாடல் எந்தத் திணை என்று சொல்லுங்களேன் பார்க்கலாம்!

    கண்கள் இரண்டால் பாடலின் சுட்டி – http://youtu.be/XgA6NgC-vN0

    அன்புடன்,
    ஜிரா

    124/365

     
    • Saba 11:06 am on April 4, 2013 Permalink | Reply

      Hi Gira
      Hope you wont mind me typing in English. To write in Tamil I have to use my whole lunch hour without my meal. 😦
      I have learnt ஐவகை நிலங்கள் at school, but never learnt to apply it properly. I was confused when you have mentioned ” thinai” on most of your previous posts and I have referred a dictionary too, but was unsuccessful. Today after reading your post it had dawn to me. Thanks for the விளக்கம்.

      அய்யாம் பிலானிங் டு டேக் எ பிரிண்டு 🙂

      சபா

      • GiRa ஜிரா 1:10 pm on April 6, 2013 Permalink | Reply

        உங்களுக்கு எதுல எழுதுறதுக்கு வசதியோ அதுல எழுதுங்க. 🙂

        உங்களுக்கு இந்த பதிவு உதவியா இருந்ததுன்னு தெரிஞ்சு மிக்க மகிழ்ச்சி.

    • amas32 10:00 pm on April 4, 2013 Permalink | Reply

      /இரவும் அல்லாத பகலும் அல்லாத/ முல்லைத் திணை, மருதத் திணை இரண்டும் வருகிறதே!
      அந்தி மாலை, வைகறை இரண்டுமே இரவும் அல்லாத பகலும் அல்லாத பொழுதுகள் தாமே 🙂

      amas32

      • GiRa ஜிரா 1:11 pm on April 6, 2013 Permalink | Reply

        சரியாச் சொன்னிங்க. இரண்டில் எதையும் சொல்லலாம். ஆனா பாட்டுல எந்தத் திணைக்குரிய பொருட்கள் நிறைய இருக்கோ அதை வெச்சு முடிவுக்கு வரனும் 🙂

  • என். சொக்கன் 11:41 am on April 1, 2013 Permalink | Reply  

    கண்ணாலே பேசிப் பேசி… 

    • படம்: சூரியன்
    • பாடல்: பதினெட்டு வயது
    • எழுதியவர்: வாலி
    • இசை: தேவா
    • பாடியவர்கள்: எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியம், எஸ். ஜானகி
    • Link: http://www.youtube.com/watch?v=W6Kgy-z9QHA

    கங்கை போலே, காவிரி போலே,

    ஆசைகள் ஊறாதா!

    சின்னப் பொண்ணு, செவ்வரிக் கண்ணு,

    ஜாடையில் கூறாதா!

    ’செவ்வரி’க் கண் என்றால், சம்பந்தப்பட்ட நபருடைய விழியின் வெள்ளைப் பகுதியில் சிவந்த வரிகள் ஓடுகின்றன என்று அர்த்தம். அது ஒரு தனி அழகாகச் சிறப்பித்துக் கூறப்படுகிறது.

    உதாரணமாக மகாகவி பாரதியாரைப்பற்றி வ. ரா. வர்ணித்துக் கூறும் வரிகள், ’பாரதியாரின் கண்கள் செவ்வரி படர்ந்த செந்தாமரைக் கண்கள். இமைகளின் நடுவே, அக்கினிப் பந்துகள் ஜொலிப்பனபோலப் பிரகாசத்துடன் விளங்கும். அந்தக் கண்களை எவ்வளவு நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாலும் தெவிட்டாது.’

    குறுந்தொகையில் ஒரு பாடல், ‘இவள் அரி மதர் மழைக்கண்’ என்று வர்ணிக்கும். இதன் பொருள், இந்தப் பெண்ணின் செவ்வரி படர்ந்த, மதர்ப்பான, குளிர்ச்சியான கண்கள்.

    கடவுளுக்குக்கூட செவ்வரி படர்ந்த கண்கள் இருப்பது தனி அழகு. பொய்கையாழ்வார் திருமாலைப்பற்றிப் பேசும்போது, ‘திறம்பாதென் நெஞ்சமே, செங்கண்மால் கண்டாய்’ என்கிறார். இங்கே ‘செங்கண்’ என்பது, கோபத்தாலோ ராத்திரி சரியாகத் தூங்காததாலோ சிவந்த கண்கள் அல்ல, செவ்வரி ஓடியதால் இயற்கையாகச் சிவந்த கண்கள் என்று கொள்வதே சிறப்பு.

    அப்படிப்பட்ட செவ்வரிகளைக் கொண்ட இந்தப் பெண்ணின் கண் ஜாடை, தன்னுடைய ஆசைகளை மறைக்காமல் சொல்லிவிடும், டேய் ஆடவா, அதைப் புரிந்துகொண்டு இவளோடு ஆட வா என்கிறார் வாலி.

    கிட்டத்தட்ட இதேமாதிரி ஒரு பாடலை ’கண்ணதாசன் திரைப் பாடல்கள்’ தொகுப்பில் நேற்று வாசித்தேன், ‘பெண்ணுக்கு ரகசியம் ஏது? தலைப் பின்னலும் பேசிடும்போது!’

    பொதுவாகப் பெண்களிடம் ரகசியம் தங்காது என்று சொல்வார்கள், அவர்கள் வாயைத் திறந்து சொல்லாவிட்டாலும், தங்களுடைய தலைப் பின்னலைத் தூக்கிப் போடுகிற விதத்தில்கூட விஷயம் வெளிவந்துவிடும், எதிரில் உள்ளவருக்கு அதைப் ‘படிக்க’த் தெரிந்திருக்கவேண்டும்.

    ஆக, Body Language, Face Languageபோல், பெண்கள் மொழி Eye Language, Hair Language என்று பலவிதமாக நீளும். படித்துப் புரிந்துகொள்வது ஆண்களின் சமர்த்து!

    ***

    என். சொக்கன் …

    01 04 2013

    121/365

     
    • amas32 10:21 pm on April 1, 2013 Permalink | Reply

      பெண்ணுக்கு பேசும் மொழிகள் பல. கண்ணில் ஓடும் சிவப்பு ரேகைகளில் இருந்து தலையை அடிக்கடி கைகளால் கோதி கொள்வது வரை சங்கேத மொழிகள் பல. அப்படியிருந்தும் ஆணுக்குப் புரிவதில்லையே! எதுக்கோ கோபமாக இருக்கிறாய் என்னவென்று சொல்லிவிடு என்பான் காதலி/மனைவியிடம். என்னவேண்டுமோ நேரடியாகக் கேள், சுற்றி வளைத்துப் பேசாதே எனக்குப் புரியாது என்பான்.

      நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும் என்பதெல்லாம் காதலில் மூழ்கியிருக்கும் போது பேசப்படுவது 🙂 நாம் பேச வேண்டியதை வாயைத் திறந்து பேசுவதே போகும் ஊருக்கு வழியைக் காட்டும்.

      amas32

  • என். சொக்கன் 2:06 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply  

    மார்பெழுத்து 

    • படம்: முதல்வன்
    • பாடல்: முதல்வனே, என்னைக் கண் பாராய்
    • எழுதியவர்: வைரமுத்து
    • இசை: ஏ. ஆர். ரஹ்மான்
    • பாடியவர்கள்: ஷங்கர் மகாதேவன், எஸ். ஜானகி
    • Link: http://www.youtube.com/watch?v=w0XW5GFiDEA

    கொஞ்ச நேரம் ஒதுக்கி, கூந்தல் ஒதுக்கி,

    குறிப்பு எழுதுங்கள் எந்தன் தோளில்!

    பீலி ஒன்றை எடுத்து, தேனில் நனைத்து,

    கையொப்பம் இடுவேன் உந்தன் மார்பில்!

    முதலமைச்சரைக் காதலிக்கும் ஒரு பெண் அவனுடைய நேரத்தை வேண்டிப் பாடுவதாக அமைந்த பாடல் இது. அதற்கு ஏற்ப முதல்வர், அமைச்சர், அதிகாரி, அரசாங்க அலுவலகம் சார்ந்த administration, hierarchy, bureaucracy, red tapism வார்த்தைகளாகத் தேடித் தொகுத்து, அதேசமயம் இதனை ஒரு ரசமான காதல் பாடலாகவும் தந்திருப்பார் வைரமுத்து. உதாரணமாக: கொடியேற்றம், பஞ்சம், நிவாரணம், நேரம் ஒதுக்குதல், குறிப்பு எழுதுதல், கையொப்பம், நிதி ஒதுக்குதல், திறப்பு விழா, ஊரடங்கு, வரிகள், நகர்வலம்…

    இதற்கெல்லாம் நடுவில், நம்முடைய தினசரிப் பேச்சிலும், சினிமாப் பாடல்களிலும்கூட அதிகம் பயன்படாத ஒரு வார்த்தை, ‘பீலி’.

    இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், பள்ளியில் படித்த ஒரு திருக்குறள் ஞாபகம் வரும், ‘பீலிபெய் சாகாடும் அச்சு இறும், அப்பண்டம் சால மிகுத்துப் பெயின்’. இதற்குப் பொதுவாகச் சொல்லப்படும் பொருள், என்னதான் லேசான மயில் இறகு என்றாலும், அதை Overload செய்யக்கூடாது, அப்படிச் செய்தால் வண்டி உடைந்துவிடும்.

    ஆக, பீலி என்றால் மயில் இறகு?

    ’பீலி சிவம்’ என்று ஒரு பிரபலமான நடிகர் பெயரைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். கண்ணன் தலையில் மயில் இறகு உண்டு, சிவனுக்கும் பீலிக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

    எனக்குத் தெரியவில்லை, ஓர் ஊகத்தைச் சொல்கிறேன், கோவையாக வருகிறதா என்று பாருங்கள்!

    கந்த புராணத்தில் ’குரண்டாசுரன்’ என்று ஓர் அசுரன், கொக்கு வடிவத்தில் திரிந்தவன், அவனை வீழ்த்தினார் சிவன், அந்த வெற்றிக்கு அடையாளமாக, அந்தக் கொக்கின் சிறகைத் தலையில் சூடிக்கொண்டார். இதைப் போற்றிப் பாடும் மாணிக்கவாசகரின் பாடல் வரி, ‘குலம் பாடி, கொக்கு இறகும் பாடி, கோல் வளையாள் நலம் பாடி…’

    சிவனுக்குப் ‘பிஞ்ஞகன்’ என்று ஒரு பெயர் உண்டு. இதற்குப் ‘பீலி அணிந்தவன்’ என்று அர்த்தம் சொல்கிறார்கள். இதுதான் ‘பீலி சிவம்’ என்று மாறியிருக்குமோ?

    எனக்குத் தெரிந்து சிவன் மயில் இறகை அணியவில்லை, கொக்கின் இறகைதான் அணிந்தார். அப்படியானால் ‘பீலி’ என்பது மயிலிறகா, அல்லது வெறும் இறகா?

    பெரிய புராணத்தில் ஒரு பாடலில் ‘மயில் பீலி’ என்று ஒரு வார்த்தை வருகிறது. ஒருவேளை ‘பீலி’ என்பதே மயிலிறகாக இருந்தால், ‘மயில் பீலி’ என்று தனியே குறிப்பிடவேண்டிய அவசியம் இல்லையே!

    மேலே நாம் பார்த்த திருக்குறளில்கூட, மயிலுக்கு வேலையே இல்லை, இறகு என்று பொருள் கொண்டாலே அதன் அர்த்தம் கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது.

    ஆக, ‘பீலி’ = இறகு என்பது என் கணிப்பு. உங்கள் கருத்துகளைச் சொல்லுங்கள்!

    அது நிற்க. சொல் ஆராய்ச்சி நிறைய செய்தாகிவிட்டது, கொஞ்சம் ஜொள் ஆராய்ச்சியும் செய்வோம்.

    இந்தப் பாடலில் வரும் முதல்வர் பீலியை எடுத்து (அதாவது, இறகுப் பேனாவை எடுத்து) தேனில் நனைத்து, காதலியின் மார்பில் கையொப்பம் இடுகிறார். இதென்ன விநோதப் பழக்கம்?

    இன்றைக்குப் பெண்கள் கையிலும் தோளிலும் காலிலும் மருதாணி அணிவதுபோல், அன்றைக்குத் தங்களின் மார்பில்கூட சந்தனத்தால் பலவிதமான பூ அலங்காரங்களை வரைந்துகொள்வார்கள். ஒருவிதமான மேக்கப். அதன் பெயர் ‘தொய்யில்’.

    அதைதான் இந்த முதல்வர் சுட்டிக்காட்டுகிறார், ‘பெண்ணே, உன் மார்பில் சந்தனத்தால் பூ அலங்காரமெல்லாம் எதற்கு? தேனைத் தொட்டு என் கையெழுத்தைப் போடுகிறேன்.’

    ***

    என். சொக்கன் …

    30 03 2013

    119/365

     
    • David 2:21 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

      எங்கள் ஊரில் பனங்கிழங்குக்கு நடுவில் இருக்கும் அந்த ஒற்றை குருத்துக்கு ‘பீலி’ என்றும் சொல்வர்.

      • Saba 3:27 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

        நம்ம ஊரிலும் அதே தான்

    • இசக்கியப்பன் 2:26 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

      பனங்(கொட்டை)கிழங்கில் இருந்து வரும் முதல் இலையையும் பீலி என்று அழைப்பதுன்டு

    • Saba 3:52 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

      பதிவை படித்த பின் அகராதி புரட்டியபோது……

      பீலி: 1. மயில், மயில் தோகை, மயில் தோகை விசிறி,
      2. வெண் குடை (white umbrella)
      3. பொன்
      4. மகளிரின் கால் விரல் அணி ((toe-ring)
      5. சிறு ஊது கொம்பு (small trumpet)
      6. மலை
      7. கோட்டை மதில்
      8. நத்தை ஓடு
      9. பனங்குருத்து
      10. நீர்த்தொட்டி (water trough)

      Could it be #5 ??

    • PVR 4:08 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

      செத்தி மந்தாரம், துளசி, பிச்சக மாலை
      சார்த்தி குருவாயுரப்பா நின்னெ கணி காணேணம்

      என்று மிகவும் புகழ்பெற்ற மலையாளப்பாட்டு. அதில் அடுத்த வரி, “மயில்பீலி சூடிக்கொண்டும், மஞ்சள் துகில் சுற்றிக்கொண்டும்…” என்று வரும்.

      ஆக, பீலி=இறகு. அதிகம் பேசப்படுவது, மயிலிறகு. 🙂

      http://m.youtube.com/#/watch?v=peFYo1MZzRQ&desktop_uri=%2Fwatch%3Fv%3DpeFYo1MZzRQ

      • amas32 (@amas32) 8:42 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

        இந்த பாட்டுக்கான லின்குக்கு நன்றி. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் 🙂

        amas32

    • Vijay 4:27 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

      அப்டியே லாபி என்ற சொல்லைக் குறித்து ஒரு சிறிய விளக்கம் தர முடியுமா?
      முதலில் இது தமிழ்ச் சொல்லா? அமைச்சர்களுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் மட்டும் உரிய சொல்லா?

      • என். சொக்கன் 5:15 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

        Lobby : very popular English word

    • amas32 (@amas32) 8:47 pm on March 30, 2013 Permalink | Reply

      கவிதைக்கு வேண்டுமானால் தேனைத் தொட்டு கையெழுத்துப் போடுவது ரொமான்டிக்காக இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையில் சருமம் பிசு பிசுவென்று இருந்து ஈயும் எறும்பும் தான் மொய்க்கும்! 🙂

      பீலி என்றால் இறகு என்ற பொருளில் தான் சரியாக வருகிறது இல்லையா?

      amas32

    • GiRa ஜிரா 8:59 am on April 1, 2013 Permalink | Reply

      பீலியை இறகு என்று எடுத்துக் கொள்வது மிகப் பொருத்தம். பீலி சிவம்… ஒரு நல்ல நடிகர். முந்தியெல்லாம் டிவி நாடகங்கள்ள தவறாம வருவாரு. பழைய படங்கள்ளயும் வந்திருக்காரு. இப்போது நம்மோடு இல்லைன்னு நெனைக்கிறேன்.

    • Kaarthik Arul 1:06 pm on April 3, 2013 Permalink | Reply

      மயில் பீலி என்று மலையாளத்தில் அதிகமான பாடல்களில் பயன்படுத்தப் படுகிறது. அதனால் இறகு என்ற அர்த்தம்தான் சரி

c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Reply
e
Edit
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Cancel